ΕΟΚΑ 2/9/1958 Η μάχη στην αχυρώνα Λιοπετρίου

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ 

ΑΧΥΡΩΝΑΣ ΛΙΟΠΕΤΡΙΟΥ

2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1958: 

Το χανι της Γραβιάς. Αυτή η ονομασία αρμόζει εις μια των επικωτέρων μαχών εξ όσων έχει δώσει η ΕΟΚΑ, η οποία έλαβε χώραν εις ένα αχυρώνα του χωριού ΛΙΟΠΕΤΡΙ τη 2αν Σεπτεμβρίου 1958. μεταξύ αγγλικού στρατού και τεσσάρων γενναίων μαχητών της ΕΟΚΑ, των Ανδρέα Κάρυου, Φώτη Σταύρου Πίττα (διδασκάλου), Ηλία Παπακυριακού και Ξάνθου Σαμάρα. 

"Είναι πολύ δύσκολο εις εμέ να ξεχωρίσω μεταξύ των τεσσάρων αυτών παλικαριών ποίος ήταν ο γενναίος των γενναίων, διότι και οι τέσσαρες συνηγωνίσθησαν την στιγμήν εκείνη ποίος θα πέθαινε γενναιότερος. Ο ηρωικός θάνατος των με συνεκίνησε βαθύτατα υφ΄ ας συνθήκας συνετελέσθη, αλλά και με υπερηφάνειαν, ως αρχηγός, τον κατεχώρησα εις τας σελίδας της ιστορίας της ηρωικής ΕΟΚΑ, διότι έδειξε ποία στοιχεία περικλείει η Οργάνωσις... «των τρομοκρατών»!! και από ποιά υψηλά ιδεώδη ενεφορούντο οι αγωνιστές της. Και ενταύθα όπως και εις την μάχη του Μαχαιρά κατά Αυξεντίου, οι Άγγλοι στρατιώται μολονότι πολυάριθμοι και διαθέτοντες όλα τα σύγχρονα μέσα δεν κατόρθωσαν να καταβάλουν τους ελαχίστους υπερασπιστάς του αχυρώνος και εχρησιμοποίησαν βενζίνην δια να πυρπολήσουν τον αχυρώνα και εξοντώσουν απάνθρωπως τους εντος αυτού αγωνιζομένους [...] Ο Κυπριακός και ο ξένος τύπος εξήρε την γενναιότητα των τεσσάρων αγωνιστών, βρεττανός δε λοχαγός εδήλωσεν ότι «κατεπλάγησαν όλοι από την μάχη που έδωσε η ΕΟΚΑ στο Λιοπέτρι». 
Απομνημονεύματα Γεωργίου Γρίβα Διγενή 

Η μάχη των αετών, χαρακτηρισμός της σκυταλοδρομίας του θανάτου, βρίσκει την πλήρη έκφραση του στη μάχη του Αχυρώνα, της 2ας Σεπτεμβρίου 1958, με ήρωες τον Ανδρέα Kάρυo, το Φώτη Πίττα, τον Ηλία Παπακυριακού και το Χρίστο Σαμάρα. 

Μετά από προδοσία, οι Άγγλοι πάτησαν το Λιοπέτρι. Η κατάσταση εκτιμήθηκε στα γρήγορα. 0 Αγγλικός στρατός θ' απέκλειε το χωριό θα έκανε έρευνες. Οι καταζητούμενοι έπρεπε να διαφύγουν. Αποφάσισαν: Θα επέβαιναν αυτοκινήτου που θα οδηγούσε ντόπιος αγωνιστής. Μόλις συναντιόντουσαν με τους Εγγλέζους, το αυτοκίνητο θ' ανέπτυσσε τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα, θα έσπαζε του κλοιό, ενώ ταυτόχρονα οι καταζητούμενοι θα πυροβολούσαν με τα αυτόματα τους. Πραγματικά το αυτοκίνητο προχώρησε προς την έξοδο του χωριού. Οι Εγγλέζοι ήταν πολλοί. O Ανδρέας, ο Φώτης - δραπέτες κι οι δυο από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Πύλας από τις 13 Μαρτίου 1958 - ο Ηλίας κι ο Χρίστος, πετάχτηκαν κι άρχισαν μάχη που δεν βάσταξε όμως πολύ. Υστερα χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι και γύρισαν στο σπίτι του Παναγιώτη Καλλή, ιδιοκτήτη του μοιραίου αχυρώνα, που έμελλε να μετατραπεί σε βωμό δόξας ουρανόφταστης.

Ήταν η αυγή της 1 ης Σεπτεμβρίου 1958. ώρα 3 ή 4. Οι καταζητούμενοι μπήκαν στον αχυρώνα. Σε λίγο ακούστηκαν τα μεγάφωνα του στρατού. Στο Λιοπέτρι κηρυσσόταν κατάσταση αποκλεισμού και αναγκαστικού κατ' οίκον περιορισμού. Κανείς δεν μπορούσε πια να κινηθεί στις στράτες εκτός απ' τους Εγγλέζους. Οι πόρτες αμπαρώθηκαν και το χωριό περίμενε με την καρδιά σφιγμένη, ανυπεράσπιστο, βουβό. Οι αγωνιστες καταλαβαν οτι απο λεπτο σε λεπτο οι Αγγλοι θα ερευνουσαν και τον αχυρωνα. Στις κρισιμες αυτες στιγμες δεν εχασαν καθολου το θαρρος και την εφευρετικοτητα τους. Πριν κρυφτουν, εριξαν στα αχυρα που βρισκονταν μεσα στον αχυρωνα αρτυματα για να παραπλανησουν τα ανιχνευτικα σκυλια. Ετσι και εγινε. Οι Εγγλέζοι άρχισαν εξονυχιστικές έρευνες. Μπήκαν στα σπίτι, στον αχυρώνα, κοίταξαν παντού, δεν βρήκαν ίχνη. Έφυγαν. O κόσμος συγκεντρώθηκε σε συρματόφραχτους χώρους. Έγιναν ανακρίσεις. Ζητήθηκαν πληροφορίες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. 0 κόσμος γύρισε στα σπίτια του. Κάποιοι όμως κρατήθηκαν για περαιτέρω ανακρίσεις. 

Στις 1:00 μετά τα μεσάνυχτα της 2ας Σεπτεμβρίου οι Άγγλοι επανήλθαν κατόπιν πληροφοριών, περικύκλωσαν τον αχυρώνα και ζητούσαν από τον ιδιοκτήτη να τους δείξει που κρύβονταν οι τέσσερις αγωνιστές. Ο ιδιοκτήτης και η οικογένειά του δεν έδωσαν καμιά πληροφορία παρά τα βασανιστήρια, στα οποία υποβλήθηκαν. Οι Άγγλοι κάλεσαν τους αγωνιστές να παραδοθούν, αλλά δεν πήραν καμιά απάντηση. Στη συνέχεια, έχοντας προκάλυμμα τον ιδιοκτήτη, πυροβόλησαν εντός του αχυρώνα, αλλά και πάλι δεν πήραν καμιά απάντηση. Το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου έγινε νέος κατ' οίκον περιορισμός και ο ιδιοκτήτης του Αχυρώνα υποβλήθηκε σε νέα βασανιστήρια. Οταν επέσψ4ρεψε ο Παναγιώτης Καλλής μπήκε κλεφτά στον αχυρώνα, μίλησε με τα παλικάρια. 'Όλοι διέβλεπαν τον επερχόμενο κίνδυνο κι είχαν αποφασίσει να δώσουν τη μάχη. 

- Αν μας ανακαλύψουν εμείς θα σκοτωθούμε, είπε ο Ανδρέας Κάρυος. Οι τέσσερις ήρωες ήταν αγνοί ιδεολόγοι και τουλάχιστον ο Κάρυος, BF Πίττας και ο Παπακυριακού είχαν δηλώσει μέρες προηγουμένως ότι ήταν αδύνατο να συλληφθούν από τους Άγγλους. Αγκάλιασαν τον Καλλή, τον φίλησαν 'Ήταν ο ύστατος αποχαιρετισμός 

Ομάδα στρατιωτών, που έφτασε κοντά στον αχυρώνα δέχτηκε πυροβολισμούς από τους τέσσερις αγωνιστές. Οι Άγγλοι τότε ζήτησαν ενισχύσεις, που σύντομα ήρθαν. 

Και το κακό ξεκίνησε. . . . 

'Ένας ελληνομαθής δεκανέας, ο Πήτερ Φρέντερικ Φλήητ, φώναξε στα ελληνικά κατά διαταγή του Άγγλου ταγματάρχη Φίλιπ Τζων Ρόουλυ Χέυλαντ:
- E, σεις, παραδοθείτε κι εβγάτε έξω, αλλιώς οι στρατιώτες Θ' ανοίξουν πυρ εναντίον σας. Όπως ο δεκανέας μαρτύρησε στη θανατική ανάκριση, επανέλαβε τρεις φορές τα ίδια λόγια και κάθε φορά η απάντηση ήταν μια ριπή. Υπάρχει όμως και η ελληνική πληροφορία ότι ο δεκανέας φώναξε: 

"Αν θέλετε τη ζωή σας, παραδοθείτε" αλλά δεν δόθηκε απάντηση. Σιγή απόλυτη επικράτησε στον αχυρώνα. Καμιά μαρτυρία ζωής. Ο προμαχώνας ήταν ήδη περικυκλωμένος κι ο κλοιός του θανάτου αδιαπέραστος. Η ειμαρμένη είχε προδιαγράψει τις εξελίξεις 'Ωρες για κούφιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις δεν απέμειναν. Ούτε καταδέχονταν τέτοια οι σταυραετοί. Γύρω από τον Αχυρώνα επικράτησε εντάφια σιγή εκείνες τις στιγμές. Οι Εγγλέζοι ταμπουρώθηκαν πίσω από τοίχους, δόμες. Πήραν θέσεις σε μπαλκόνια, βεράντες, στέγες. Ξάπλωσαν στα χαντάκια. Το μυστικό απλώθηκε σ' όλο το χωριό. Το Λιοπέτρι σώπαινε και καρτέραγε. Μια κουφόβραση κυριαρχούσε που προμήνυε το σεισμό. Κι έσπασε η τραγική σιωπή από τη φωνή του μεγαφώνου: 

- Παραδοθείτε. 

- ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, αντιλάλησαν οι αιώνες. Τα κλείστρα των πολυβόλων σηματοδότησαν με τον ξηρό μεταλλικό κρότο την έναρξη της μάχης. Κι αμέσως, εκρήξεις χειροβομβίδων, ριπές δεκάδων αυτομάτων, συγκλονιστικοί πολυβολισμοί, κραυγές, φωνές πόνου, ουρλιαχτά, εγγλέζικες διαταγές, πανδαιμόνιο. Μια ομάδα στρατιωτών επιχείρησαν να πλησιάσουν τον Αχυρώνα, έκαναν μερικά βήματα, δέχτηκαν στο ψαχνό τις σφαίρες βροχή, ούρλιαξαν κάποιοι, σπάραξαν στο έδαφος και οι άλλοι οπισθοχώρησαν πανικόβλητοι. Τα παλικάρια έτρεχαν, εναλλάσσονταν, βρίσκονταν σ' όλες τις πολεμίστρες, κροτάλιζαν τ' αυτόματα, έριχναν χειροβομβίδες, σκορπούσαν το θάνατο. 'Ένας αξιωματικός διέταξε στρατιώτη να προχωρήσει, εκείνος αρνήθηκε. Τον πυροβόλησε με το περίστροφό του και τον άφησε στον τόπο. Κάποιοι κατάφεραν να βγουν αθέατοι στη στέγη του Αχυρώνα. Άνοιξαν τρύπα, πέταξαν ρούχα λουσμένα με βενζίνη, έβαλαν φωτιά, μα έσβησε. Έφεραν ελικόπτερο, πέταξε πάνω απ' τον Αχυρώνα, έριξε εμπρηστικά, φούντωσαν φλόγες, το Χάνι της Γραβιάς καιγόταν. Μα οι αγωνιστές συνέχιζαν τη μάχη, Τους φώναζαν να παραδοθούν κι εκείνοι απαντούσαν: 

- Μολών Λαβέ. 

Έφτασε ως τ' Αυγόρου ο σάλαγος της μάχης. Κι η μάνα του Κάρυου βγήκε στην αυλή και φώναξε: 
- Δύναμην, γιέ μου. Δύναμην, Να πεθάνεις λεβέντης!

'Ηρθαν νοσοκομειακά δυο τουλάχιστον φορές. Φόρτωσαν νεκρούς, τραυματίες, έφυγαν και ξαναγύρισαν. Κι ο ορυμαγδός του πολέμου συνεχιζόταν, θέριζε ο θάνατος. κορμιά, λουζόταν μ' αίμα η γη, μέχρι τις δυο το δείλις. 'Ώσπου το ελικόπτερο έβρεξε με βενζίνη τον Αχυρώνα. Τα φλογοβόλα μετέτρεψαν τον προμαχώνα σε πυρακτωμένη κόλαση και οι αντάρτες άρχισαν με την τελευταία σφαιροθήκη, ο καθένας με τη σειρά του, την έξοδο, καταιγιστικά πυροβολώντας, μέχρι που διάτρητοι έπεφταν στην αυλή του θυσιαστηρίου νεκροί. Ποιος έπεσε πρώτος, ποιος τελευταίος, κανείς δεν έμαθε ποτέ κι ούτε θα μάθει. Μόνο ισχυρισμοί των Εγγλέζων υπάρχουν για τη σειρά των σκυταλοδρόμων του Θανάτου. Στην ανάκριση λέχθηκε ότι πρώτος έπεσε ο Ανδρέας Κάρυος και σε λίγο ο Χρίστος Σαμάρας. Ακολούθησε ο Φώτης Πίττας και τελευταίος ο Ηλίας Παπακυριακού. 'Οταν οι καπνοί διαλύθηκαν, οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, οι Εγγλέζοι προχώρησαν δειλά-δειλά και λόγχισαν τους πεθαμένους σταυραετούς. Λόγχισαν τα νεκρά κορμιά με λύσσα και πυροβόλησαν τους ήρωες με περίστροφα. Δεν τους φοβόνταν πια! Ο Ανδρέας Κάρυος κι ο Χρίστος Σαμάρας έπεσαν ο ένας κοντά στον άλλο κατά το νότο. O δάσκαλος, ο Φώτης Πίττας προς την ανατολή. Κι ο Ηλίας Παπακυριακού βρέθηκε προς το βορρά.

Μνήμη Ελένης Γκατζογιάννη

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΟΡΗΓΟ

Σαν σήμερα στις 28 Αυγούστου 1948 στο χωριό Λια της Μουργκάνας στη Θεσπρωτία, το «ανταρτοδικείο» του ΚΚΕ καταδίκασε σε θάνατο την πολύτεκνη μάνα Ελένη Γκατζογιάννη , 41 ετών, επειδή βοήθησε να φυγαδευθουν τα παιδιά από το χωριό, μεταξύ των οποίων και τα δικά της και να μην παραδοθούν στο παιδομάζωμα

Η Ελένη Γκατζογιάννη τουφεκίστηκε αυθημερόν μαζί με την συννυφάδα της Αλέξώ. Την ίδια ημέρα κεκίνησε η επιχείρηση «Ταύρος» του Εθνικού Στρατού για την εκκαθάριση από τους Κ/Σ της Μουργκάνας.

 Πηγή

«Η Σμύρνη μάνα καίγεται»… 27 Αυγούστου 1922

27 Αυγούστου 1922 (8 Σεπτεμβρίου 1922 με το νέο ημερολόγιο) τα τελευταία ελληνικά τμήματα εγκαταλείπουν τη Σμύρνη. Στις 11:00 περίπου, η εμπροσθοφυλακή του τουρκικού ιππικού, ένα τμήμα 400 ατάκτων ιππέων, εισέρχεται στην πόλη.

Λίγες ώρες αργότερα οι δυνάμεις ενισχύονται από μια μεραρχία πεζικού υπό την διοίκηση του αρχηγού της 1ης τουρκικής στρατιάς Νουρεντίν πασά

Οι Τούρκοι πυρπολούν την πόλη και προβαίνουν σε σφαγές του ελληνικού πληθυσμού της. Μεταξύ των σφαγιασθέντων είναι και ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος.

Η πυρκαγιά θα συνεχιστεί έως τις 3 Σεπτεμβρίου, μεταβάλλοντας την πόλη σε σωρό ερειπίων.

Oι Τούρκοι μπαίνουν στην Σμύρνη

Το τι ακολούθησε το περιγράφουν με τις εξαιρετικές τους πένες τρεις συγγραφείς -δύο ξένοι και η Διδώ Σωτηρίου- κι ένας διπλωμάτης.

Το “Παρίσι της Μέσης Ανατολής” καταστράφηκε από τις ορδές των βαρβάρων του Κεμάλ…

Η κεμαλική τουρκική δημοκρατία “γεννιόταν” με τον μοναδικό τρόπο που θα μπορούσε να “γεννηθεί”: με φρίκη και αίμα.Κι όπως γεννήθηκε έτσι συνεχίζει να πορεύεται στην περιοχή.Είτε με κεμαλιστές,είτε με ισλαμιστές…

Η “Γκιαούρ Ιζμίρ” καίγεται…

Στην απερίγραπτη σύγχυση και στον τρόμο που ήδη επικρατούσε είχε τώρα προστεθεί και η φρίκη της πυρκαγιάς που θρασομανούσε, μιας πυρκαγιάς που κατέτρωγε τα πάντα στο περάσμά της. Η Γκιαούρ Ιζμίρ, η «άπιστη» Σμύρνη, όπως την αποκαλούσαν οι Τούρκοι, ήταν καταδικασμένη.

Πριν και ύστερα από την κατάληψη, οι κάτοικοι της πόλης συσσωρεύονταν στη μακριά προκυμαία εκλιπαρώντας να επιβιβαστούν σε οποιοδήποτε πλεούμενο μπορούσε και ήθελε να τους πάρει.

Όμως, με την πόλη αγκαλιασμένη από τις φλόγες, η προκυμαία είχε πλημμυρίσει απ’ όλους όσοι είχαν μοναδική τους ελπίδα τη φυγή.

Είναι αδύνατον να αναφερθούν ακριβείς αριθμοί αναφορικά με την καταστροφή της Σμύρνης, αλλά, διασταυρώνοντας τις πληροφορίες της μιας Αρχής με αυτές των άλλων, υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 άτομα σφαγιάστηκαν, 280.000 είχαν συνωστισθεί στην προκυμαία ικετεύοντας για τη σωτηρία τους

και 160.000 ακόμα εκτοπίστηκαν από τους Τούρκους στο εσωτερικό για να μην ξαναφανούν ποτέ.

Οι λεπτομέρειες πάνω σ’ αυτά είναι τόσο πολλές, ώστε κάθε περιγραφή θα ήταν ατελής. Είναι ένας πίνακας πολύ μεγάλος και πολύ φρικτός για να τον ζωγραφίσει κανείς.

Οι μαθήτριες του Αμερικανικού Κολεγιακού Ινστιτούτου κι εκείνες της Αρμενικής Σχολής Θηλέων, που βρισκόταν απέναντι, έπεσαν στα χέρια των Τούρκων.

Μαζί τους βρίσκονταν 1.300 πρόσφυγες, που είχαν καταφύγει στα κτίρια του κολεγίου.

Είναι πολύ οδυνηρό να αναλογίζεται κανείς την τύχη αυτών των κοριτσιών, που εκπαιδεύονταν σ’ ένα αμερικανικό ίδρυμα σύμφωνα με τα αμερικανικά ιδανικά

και τον αμερικανικό τρόπο σκέψης και βρέθηκαν στο έλεος ανθρώπων ανελέητων, που συνδύαζαν τη θηριωδία του Μογγόλου με την πανούργα σκληρότητα της κατώτερης ανατολίτικης κάστας.

Πηγή

Καργάκος Κυβέρνηση, επιχειρηματίες και κόμματα εξουσίας: Requiem για τη δημοκρατία

Το άρθρο που οδήγησε τον Σ. Καργάκο εκτός γνωστής εφημερίδος 25/05/2019  

Κυβέρνηση, επιχειρηματίες και κόμματα εξουσίας: Requiem για τη δημοκρατία

Ο Θεόδωρος Μόμσεν, κορυφαίος ιστορικός του 19ου αιώνα και σπουδαίος αντίπαλος της πολιτικής του Βίσμαρκ, είχε πει πως ένα εξευτελισμένο Κοινοβούλιο είναι χειρότερη μορφή τυραννίας από την πιο διεφθαρμένη μορφή απολυταρχίας. Φυσικά η ύπαρξη Κοινοβουλίου προϋποθέτει πολίτευμα δημοκρατικό, μια και το Κοινοβούλιο είναι ο κορυφαίος θεσμός της δημοκρατίας. Συχνά έχω ονομάσει το ελληνικό Κοινοβούλιο παθολογικό πάνθεο της συναλλαγής, χωρίς τα βέλη μου να σκοπούν αδιακρίτως προς πάντα βουλευτή. Από το σημείο αυτό όμως ως το σημείο να ακούω και να διαβάζω πως συγκεκριμένοι άνθρωποι του επιχειρηματικού χώρου, που συνδέονται με τα ΜΜΕ ή άνθρωποι των ΜΜΕ που συνδέονται με τον επιχειρηματικό χώρο καθορίζουν με ποικίλες μεθόδους το ποιος θα είναι πρωθυπουργός, ποιος θα είναι αρχηγός στα δύο μεγαλύτερα κόμματα, ποιος θα εκλέγεται βουλευτής, ποιος δήμαρχος (κυρίως Αθηνών – Πειραιώς – Θεσσαλονίκης), ποιος θα είναι Πρόεδρος Δημοκρατίας, έστω κι αν το αξίωμα αυτό είναι χαλκομανία, υπάρχει μεγάλη απόσταση, κυρίως κατά την ηθική υπόσταση της πολιτικής.

Αν δηλαδή μπορούν οι κ.κ. Λαμπράκης, Μπόμπολας, Τεγόπουλος, Κόκκαλης, Αλαφούζος, Βαρδινογιάννης και ενδεχομένως Λάτσης (τα ονόματα είναι τελείως φανταστικά) να είναι οι απόλυτοι ρυθμιστές της πολιτικής μας ζωής, τότε κατά τι είναι καλύτερη η δημοκρατία των πολιτικών από τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Τουλάχιστον, μπρος στους συνταγματάρχες ακόμη και οι πιο ισχυροί επιχειρηματίες στέκονταν «σούζα». Όμοια και κάποιοι ισχυροί εκδότες, που έκυψαν τον αυχένα κι έγιναν ανυμνητές της «εθνοσωτηρίου» για να σώσουν τα έντυπά τους. Αν λοιπόν σήμερα, καθώς θρυλείται, οι επιχειρηματίες έχουν αγοράσει τους πολιτικούς, τότε είναι υποκρισία πια να μιλάμε για δημοκρατία.

Η δημοκρατία μας έχει μετατραπεί σε μια «ωνία πολιτεία» και ο επιχειρηματίας σε έναν νέο Ιουγούρθα. Ο Ιουγούρθας ήταν βασιλιάς της Νουμιδίας, που εξαγόραζε με το χρυσό κάθε στρατό που έστελνε εναντίον του η Ρώμη. Κι όταν κάποτε κλήθηκε στη Ρώμη για ν’ απολογηθεί ενώπιον της Συγκλήτου, εξαγόρασε όλη τη Σύγκλητο. Φεύγοντας δε από τη Ρώμη είπε την περίφημη φράση: «Ω πόλις ωνία, θα είχες πουληθεί, αν βρισκόταν αγοραστής» (το «ωνία» από το ρήμα ωνέομαι – ούμαι = αγοράζω).

Είναι αστείο λοιπόν να μιλάμε για δημοκρατία αν την υπέρτατη εξουσία έχει κάποιος επιχειρηματίας ή κάποια εταιρία. Αν οι επιχειρηματίες κατόρθωσαν να αγοράσουν τα κόμματα και τους πολιτικούς, όπως αγόρασαν και αγοράζουν αθλητικές ομάδες και παίκτες, τότε τι εμποδίζει μέσα στους αγοραστές αυτούς να είναι κι ένας ξένος επιχειρηματίας, ένας Τούρκος για παράδειγμα ή ο κ. Σόρος, για να πούμε πάλι ένα φανταστικό όνομα; Ας είμαστε ειλικρινείς: από τη στιγμή που τα κόμματα εξουσίας δεν στηρίζονται στην ψήφο και στον οβολό των πολιτών αλλά στην πλούσια χρηματοδότηση των επιχειρηματιών, δεν έχουμε δημοκρατία αλλά φενάκη δημοκρατίας, που απατά τους αφελείς όπως απατά τους διψασμένους ο αντικατοπτρισμός νερού στην έρημο. Και θα ήταν περισσότερο τίμιο σε προσεχείς εκλογές τα κόμματα, όπως οι ΠΑΕ, να εμφανιστούν στο λαό με τους επίσημους «σπόνσορές» τους. Παραδείγματος χάρη, ένα νέο κόμμα, ας το βαφτίσουμε ΜΑΜ (Μάσα Άνευ Μόχθου), κατερχόμενο στον εκλογικό στίβο να έχει μπροστά στον τίτλο του, όπως η ομάδα της Ξάνθης, το όνομα τον χορηγού: Σκόντα-ΜΑΜ. Έτσι θα ξέρουμε τι ψηφίζουμε, χωρίς να κάνουμε «σκόντο» με τη συνείδησή μας. Βέβαια ακόμη καλύτερο και τιμιότερο θα ήταν, αντί των κομμάτων και των λεγόμενων επαγγελματιών της πολιτικής, να κατέβαιναν στον εκλογικό στίβο οι επιχειρηματίες, όπως ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Αντί δηλαδή κάποιοι επιχειρηματίες να κρύβονται πίσω από τους πολιτικούς, να έβγαιναν παλικαρίσια οι ίδιοι και να ζητούσαν την ψήφο του λαού. Τότε θα είχαμε περισσότερη δημοκρατία και ο λαός δεν θα είχε αυταπάτες για το τι ψηφίζει. Με το τωρινό σύστημα κρύβεται ο επιχειρηματίας, κρύβεται και ο λαός, παριστάνοντας πως ψηφίζει κατά συνείδηση και κατά ιδεολογία, ενώ ψηφίζει από συμφεροντολογία, αντίθετα προς κάθε αρχή δημοκρατίας, που έγινε δυστυχώς αγοραζόμενο αγαθό.

Ασφαλώς η δημοκρατία μας δεν θα είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο καταπτώσεως αν αγρυπνούσαν οι φύλακες (π.χ. θεσμοί) ή αν περισσότερο κι από τους φύλακες δεν κοιμούνταν αυτοί που η ιστορία τους έταξε να είναι οι χήνες του Καπιτωλίου και ξυπνούσαν με τις κραυγές τους τους κοιμισμένους.

Δυστυχώς το ξεπούλημα της δημοκρατίας άρχισε στον τόπο μας από το ξεπούλημα της δημοσιογραφίας. Πώς να γράψει σήμερα ο δημοσιογράφος την αλήθεια, πώς να τολμήσει να διεγείρει συνειδήσεις όταν πάνω από την κεφαλή του υψώνεται ως δαμόκλειος σπάθη η απειλή της απολύσεως ή όταν διδάσκεται ότι περισσότερα χρήματα βγάζει όχι από αυτά που γράφει αλλά από αυτά που δεν γράφει; Αν όμως ο ρόλος της δημοσιογραφίας στον τόπο μας είναι θλιβερός, εξίσου θλιβερός έως περίπου κατάπτυστος είναι ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων, της επιστήμης και του πολιτισμού γενικά. Κάποτε, όταν πίσω από την Αριστερά υπήρχε το πανίσχυρο κομμουνιστικό μπλοκ, οι άνθρωποι της «κουλτούρας» ερωτοτροπούσαν με την Αριστερά. Και τούτο οι πιο τίμιοι το πλήρωσαν ακριβά. Ωστόσο, πάμπολλοι ανήκαν και στο λεγόμενο χώρο της Δεξιάς και το έλεγαν ανοιχτά, ιδίως όταν η Δεξιά ήταν εξουσία διαρκείας. Αφότου όμως έγινε εξουσία το ΠΑΣΟΚ, ιδίως επί ημερών Σημίτη, σύμπας σχεδόν ο πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος έγινε «αριστερός» κατά τη σημιτική εκδοχή, δηλαδή «εκσυγχρονιστικός» οπαδός της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης. Οι λεγόμενοι πνευματικοί άνθρωποι, και μάλιστα οι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί», οι Νεοεποχίτες, έγιναν οι Χίτες της Νέας Εποχής. Υποστηρικτές της πιο άθλιας συναλλαγής. Γιατί δυστυχώς στον κακό μας τον καιρό, εννοώ τον δικό μας, η «κουλτούρα» πάει με το «γκουβέρνο» που ελέγχει τα κρατικά ταμεία ή ελέγχει τους διαύλους που οδηγούν στα κοινοτικά ταμεία.

Δεν φταίει ο Κώστας Καραμανλής αν δεν πλαισιώνεται από ένα πνευματικό επιτελείο, ενώ αντίθετα σμήνη ορνέων από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών πλαισιώνουν τον ανελλήνιστο Σημίτη. Το σύγχρονο πνεύμα πάει εκεί όπου τρώει και σήμερα τρώει καλά στους εκσυγχρονιστικούς στάβλους του Σημιτιστάν και στους στάβλους της Νέας Εποχής. Το σύγχρονο πνεύμα και οι φορείς του έχουν εκπορνευθεί. Αν ο Κώστας Καραμανλής γίνει εξουσία, τότε τα σμήνη των ορνέων της τέχνης και τα τρωκτικά της λογοτεχνίας θα σπεύσουν στο πλευρό του, γιατί θα διαπιστώσουν πως διαθέτει «προοδευτικές» τάσεις. Κι αν όχι αυτός, η σύζυγός του. Το έχουμε ξαναγράψει αυτό. Όπως έχουμε ξαναγράψει και το μπρεχτικό: «Πρώτα έρχεται η μάσα και μετά η ηθική».

Τουλάχιστον ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Ας πούμε το requiem της δημοκρατίας.

[Μετά τη δημοσίευση του άρθρου αυτού καθώς και των άρθρων της 28ης Αυγούστου και 9ης Σεπτεμβρίου έγινε η «προεργασία» για την απομάκρυνσή του από τον Ελεύθερο Τύπο.]

Πηγή

Άρθρο του Σαράντου Ι. Καργάκου στον Τύπο της Κυριακής στις 5/8/2001

Το Βυζάντιο, η «αρχαιότητα», η Δύση, η Ανατολή και εμείς

Γ. Κοντογιώργης – Το Βυζάντιο, η «αρχαιότητα», η Δύση, η Ανατολή και εμείς (4/6) - 9.1.2018

Ο Γιώργος Κοντογιώργης σε μια εκ βάθρων αναπροσέγγιση του Βυζαντίου υπό το πρίσμα της μακραίωνης εποποιίας του ελληνισμού. Η σειρά αυτή των διαλέξεων πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη (Δεκέμβριο 2017 – Ιανουάριο 2018). #Κοσμοσύστημα

Ξημερώματα 23 Ἰουλίου, τίναξαν στον ἀέρα τό μνημεῖο τοῦ θρυλικοῦ Ὁπλαρχηγοῦ Θύμιου Λιώλη

Οἱ βάνδαλοι ξαναχτύπησαν τήν Ἐθνική Ἑλληνική Μειονότητα

Οἱ κλοπές, οἱ διαρρήξεις καί οἱ βίαιες πράξεις ἔναντί της Ἐθνικῆς Ἑλληνικῆς Μειονότητας δέ λένε νά κοπάσουν. Ἄν καί ὁ Πρωθυπουργός τῆς χώρας, Ἔντι Ράμα, στήν προεκλογική συνάντηση στό Καραχάτζι, μέ τούς κατοίκους τοῦ Δήμου Φοινίκης, τόνισε πώς ἡ Ἑλληνική Μειονότητα χαίρει τό δικαίωμα νά ἀναρτήσει δίπλα στήν ἀλβανική καί τήν ἑλληνική σημαία καί οἱ πινακίδες νά εἶναι δίγλωσσες, οἱ ἐθνικιστές καί οἱ βάνδαλοί του παρακράτους, ἀφοῦ ἔληξαν οἱ τοπικές ἐκλογές, ἄρχισαν τίς βιαιοπραγίες τους. 

Μουντζούρωσαν, ὅπως τό 'χουν συνήθεια, τά ὄνομα τῶν κοινοτήτων στήν ἑλληνική γλώσσα, σέ ὅλη τή διαδρομή τοῦ φαραγγιοῦ τῆς Μπίστρισσας, μέχρι στή Μουζίνα. 

Ξημερώματα τῆς Τρίτης, 23 Ἰουλίου, τίναξαν στον ἀέρα τό μνημεῖο τοῦ θρυλικοῦ Καπετάνιου καί Ὁπλαρχηγοῦ Θύμιου Λιώλη στήν Κρανιά. Ἀφοῦ δέν κατόρθωσαν... τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή τοῦ τήν πρώτη φορά, οἱ βάνδαλοι αὐτή τή φορά μεταχειρίστηκαν ἐκρηκτικούς μηχανισμούς, ἡ ἔκρηξη τοῦ ὁποίου ὄχι μόνον ἔκανε θρύψαλα ὅλο τό μνημεῖο ἀλλά προκάλεσε καί ὑλικές ζημιές στά γύρω κτήρια. 

Κι αὐτό ἔγινε, ὅπως φαίνεται, σάν ἐκδίκηση τῆς δολοφονίας τοῦ αὐτοαποκαλούμενου «Πρόεδρου τῆς Δημοκρατίας τῆς Τσαμουριᾶς» Φεστίμ Λατό στήν Ὀλλανδία, πού ζοῦσε καί εἶχε τήν ἕδρα τοῦ (κυβέρνηση), μία δολοφονία πού οἱ βάνδαλοι ἐθνικιστές τήν «βάπτισαν» ὡς πράξη τῆς ἑλληνικῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας. 

Οἱ βάνδαλοι ἔγιναν ἄφαντοι καί αὐτή ἡ πράξη θά μείνει στίς ἀνεξιχνίαστες ὑποθέσεις, μολονότι ἡ ἀστυνομία γνωρίζει πολύ καλά ποιός κρύβεται καί ποιός κινεῖ τά νήματα. 

Στήν Κρανιά παραβρέθηκαν ὁ πρόεδρος τῆς Ὁμόνοιας Βασίλης Κάγιος καί ὁ ἀναπληρωτής πρόξενος τῆς Ἑλλάδας στό Ἀργυροκάστρο ἐνῶ σκληρή ἀνακοίνωση καταδίκης του συμβάντος ἐξέδωσε τό ἑλληνικό ὑπουργεῖο τῶν ἐξωτερικῶν καί ἡ ὀργάνωση τῆς Ὁμόνοιας. Ὁ νεοεκλεγμένος δήμαρχος, Χρῆστος Κίτσιος ἐπίσης διαμαρτυρήθηκε ἔντονα γιά τήν πράξη καί ὑποσχέθηκε πώς γρήγορα τό μνημεῖο τοῦ Καπετάνιου τοῦ Βούρκου καί ὅλων τῶν Ριζῶν, τοῦ Ἀγαδομάχου, Τουρκοαλβανομάχου, Γερμανομάχου, Μακεδονομάχου, Θύμιου Λιώλη, θά καμαρώνει ξανά στήν γενέτειρά του τήν Κρανιά. 

πηγή

Ρομπότ μεγέθους μόλις πέντε χιλιοστών

Ρομπότ μεγέθους μόλις πέντε χιλιοστών τα οποία διαθέτουν αισθητήρες που ανιχνεύουν τις δονήσεις του περιβάλλοντος και ενεργοποιούν την κίνηση κατάφεραν να δημιουργήσουν ερευνητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Τζόρτζια (Georgia Tech).

Οι ερευνητές έφτιαξαν τα μικροσκοπικά ρομπότ σε τρισδιάστατο εκτυπωτή, με τη βοήθεια της τεχνικής λιθογραφίας πολυμερισμού δύο φωτονίων. Η τεχνολογία αυτή χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη ένα εύπλαστο υλικό το οποίο σκληραίνει όταν εκτεθεί στο φως ενός λέιζερ. Ετσι, αφού σχεδίασαν τα μικρορομπότ στον υπολογιστή, οι επιστήμονες υπέδειξαν το σχέδιο στο λέιζερ και αυτό ακτινοβόλησε το υλικό με τέτοιον τρόπο ώστε να γίνει η εκτύπωση των ρομπότ.

Όπως εξήγησε η ερευνήτρια Αζάντε Ανζάρι που συμμετείχε στη δημοσίευση στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of Micromechanics and Microengineering», το λέιζερ χρησιμοποιείται για να χαράξει πάνω στο φωτοπολυμεριζόμενο υλικό το τελικό προϊόν. Ωστόσο, προς το παρόν η τεχνική αυτή είναι αρκετά χρονοβόρα για να φτιάξει ένα και μόνο μικρορομπότ τη φορά. Γι’ αυτόν τον λόγο οι ερευνητές θέλουν να την αναπτύξουν έτσι ώστε να χαράσσουν ταυτόχρονα εκατοντάδες ή χιλιάδες μικροσκοπικά ρομπότ. Τα ρομπότ που κατασκεύασαν οι ειδικοί του Georgia Tech δεν μιμούνται μόνο το μέγεθος ενός μυρμηγκιού αλλά και τα μικροσκοπικά του πόδια, τα οποία τυπώθηκαν έτσι ώστε να μπορούν να λυγίζουν και να υποστηρίζουν την κίνηση.

Με ποιον τρόπο όμως κινούνται τα μικροσκοπικά ρομπότ; Δεδομένου ότι το μέγεθός τους είναι τόσο μικρό, ήταν πολύ δύσκολο να προσαρμοστούν επάνω τους μπαταρίες. Ετσι οι ερευνητές προσάρτησαν αισθητήρες οι οποίοι αξιοποιούν το φαινόμενο του πιεζοηλεκτρισμού, κατά το οποίο μία ταλάντωση επάγει την παραγωγή ηλεκτρικής τάσης.

Με τον τρόπο αυτόν τα ρομπότ είναι ικανά μέσω των αισθητήρων να αντιληφθούν τις δονήσεις, είτε αυτές είναι μηχανικής φύσης είτε ηχητικής.

Οι δονήσεις αυτές μετατρέπονται σε ηλεκτρική τάση η οποία με τη σειρά της κινεί τα μικροσκοπικά τυπωμένα πόδια πάνω-κάτω. Τα πόδια είναι σχεδιασμένα ώστε να λυγίζουν σε συγκεκριμένες γωνίες και να ωθούν τα ρομπότ να «περπατήσουν». Μέχρι σήμερα, τα ρομπότ-μυρμήγκια μπορούν να καλύψουν απόσταση μέχρι και έξι χιλιοστών.

Η απόσταση αυτή μπορεί να φαίνεται μικρή, ωστόσο αποτελεί ένα επίτευγμα για τη μικρορομποτική.

Τα ρομπότ που δημιούργησαν οι ερευνητές δεν μπορούν να κινηθούν παρά μόνο προς μία κατεύθυνση.

Για να μπορέσουν να αποκτήσουν τον έλεγχο της κίνησης, οι επιστήμονες ένωσαν δύο ρομπότ τα οποία τοποθέτησαν με τέτοιον τρόπο ώστε να μετακινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Το καθένα από αυτά ενεργοποιούνταν σε διαφορετική συχνότητα. Τελικώς κατάφεραν να φτιάξουν ένα σύνθετο ρομπότ του οποίου την κατεύθυνση μπορούσαν να ελέγξουν εναλλάσσοντας τις συχνότητες.

Η σημασία αυτής της έρευνας είναι μεγάλη αφού συμβάλλει τόσο στην κατασκευή ρομπότ που θα είναι ευαίσθητα σε εξωτερικά ερεθίσματα όπως ο ήχος όσο και στην ανάπτυξη του επιστημονικού πεδίου της μικρορομποτικής.

Οδυσσέας Ελύτης μιλά για την Ευρώπη και τον Ελληνισμό

Ας ακούσουμε τον Νομπελίστα Ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη να μιλά περί Ευρώπης. Έχουμε πολλά να ωφεληθούμε!

επιστολή του Βορειοηπειρώτη Θύμιου Λώλη (1956)

Το 1956 ο, αυτοεξόριστος, Θύμιος Λώλης συντάσσει την παρακάτω επιστολή, όπου μπορεί ο καθένας να καταλάβει για ποιο λόγο είναι ακόμα και σήμερα είναι τόσο μισητός από τους εχθρούς της Ιστορίας.

Προς τον Ύπατον Πρόεδρον της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Αμερικής

Αξιότιμον κύριον Κων/ντίνον Δήμαν — Εις Αθήνας

Παιδί μου

Σε σένα τον θαυμάσιον και άξιον αγωνιστήν της ιεράς βορειοηπειρωτικής ιδέας, Σε σένα την πιο μεγάλη ελπίδα της δύσμοιρης Βορειοηπειρωτικής μας πατρίδος, απευθύνεται ένας παλαίμαχος αγράμματος και αντρόπιαστος αγωνιστής, σαν πατέρας για να σου πω πρώτα – πρώτα καλώς ορίσατε, ως ευλαβής προσκυνητής στην ελεύθερη Ελληνική πατρίδα, αλλά παράλληλα να σου ’μολογήσω και τα βάσανα της μαύρης μου ξενιτιάς και των γηρατιών μου το κατάντημα.

Δεν πρόκειται να σας συστηθώ ούτε να σας αραδιάσω τους αγώνας μου που έκαμα -καθήκον μου άλλωστε ελάχιστον προς την αγαπημένη μας πατρίδα- γιατί λίγο πολύ ο Θεός και η τύχη έφεραν την φτωχειά φήμη του ονόματός μου στ’ αυτιά σας. Είμαι ο οπλαρχηγός του Βούρκου Θύμιο-Λιώλης, που από τα νειάτα μου μέχρι τα βαθειά μου γεράματα κράτησα με τιμή το καριοφύλι της Λευτεριάς όσο μπορούσα άξια στον τόπο μας και έχω αθάνατα και αδιάψευστα παράσημα τις άμετρες λαβωματιές στο βασανισμένο μου κορμί.

Όταν ήμουν νέος αλώνιζα τις ράχες και τα κορφοβούνια της πατρίδος μας ωσάν λεύτερος σταυραετός. Τώρα όμως και μάλιστα ύστερα από τον βάρβαρο ξυλοδαρμό που υπέστην στις φυλακές Αβέρωφ υπό των ατίμων Ιταλών, ότε το 1941 συλληφθείς εις Αθήνας και μετέπειτα μεταφερθείς εις Τίρανα, τσακίστηκα και σωροβολιάστηκα κυριολεκτικώς σωματικά και ψυχικά. Μη νομίσης πως το ρίχνω κάτω, όχι θα κρατηθώ υπερήφανος για να μη γίνω περίγελος των εχθρών της πατρίδος μας. Σε σένα όμως που είσαι ένας αγνός αγωνιστής πρέπει να σου πω την αλήθεια.
Η φτωχειά πατρίδα Ελλάς μού εχορήγησε μια φτωχειά σύνταξη οπλαρχηγού τριακοσίων πενήντα δραχμών μηνιαίως αρκετή μόνον για να χορταίνη «ντουάνι» (καπνό) το τσιμπούκι μου. Επειδή στα νειάτα μου και στα γερατιά μου ή αγωνιζόμουν στα βουνά ή βρισκόμουν στα μπουντρούμια των φυλακών, δεν γκαζάντισα για τα γηρατιά μου.

Αυτό δεν το λογαριάζω αν και με σφύγγει η ανάγκη της στερήσεως, γιατί αφού δεν πέθανα από τόσα βόλια των αρβανιταραίων δεν θα πεθάνω από ψωμί στην Αθήνα.

Αν όμως συμβή το τελευταίο, τότε ασφαλώς προσωπικώς δεν θα πεθάνω ντροπιασμένος, γιατί σε άλλους θα ανήκη το προνόμιο της ντροπής.

Τελευταίως ήρχισαν μια δυσφημιστικήν εκστρατείαν εναντίον μου -προφανώς όργαναν της αλβανικής προπαγάνδας- και κάνουν μια άτιμον κριτικήν της πολύχρονης αγωνιστικής μου δράσεως. Εις αυτούς απάντησεν η τιμητική δι’ εμέ τελευταία αποκήρυξις των Τιράνων.

Αν θέλουν πιο ντρίτα απάντηση τους προκαλώ παρ’ όλον τον όγκον χωρίς να λογαριάζω τα 78 μου χρόνια να έρθουν να αναμετρηθούμε εκεί που αναμετρούνται τα παληκάρια.
Εκεί θα μάθουν οι συκοφάντες μου τα γιατάκια μου, εκεί θα τους δείξω τις βρύσες πούπινα νερό, εκεί θα βρίσκονται ακόμη άθαφτοι οι συντρόφοι μου και ίσως κάτω από τα απάτητα χιόνια να βρούμε αίμα από τις άμετρες λαβωματιές μου.

εν μπορώ να βρω αρχή και τέλος γιατί πενήντα χρόνια ιστορία δεν μπορώ να την συμπεριλάβω σε μια αναφορά μου. Ένα θέλω κυρίως να σου πω, θέλω να σε ιδώ γιατί νομίζω πως τώρα ήρθατε από την πατρίδα και κάτι θα μου πείτε. Επειδή άκουσα και πίστεψα ότι έχεις αισθήματα γνησίου και τιμίου Χειμαρριώτου, θέλω να σε ιδώ. Μη διστάξης να δεχθής έναν αγνόν αγωνιστήν, επειδή έχει το θλιβερόν προνόμιον να είναι πάμπτωχος.

Εκεί που θα πας να προσκυνήσης -όπως έμαθα- τα Άγια χώματα της πατρίδος μας, στείλε τα χαιρετίσματα στους ζωντανούς και τους πεθαμένους από το Θύμιο Λιώλη.

Σε χαιρετώ

Με πατριωτική Αγάπη

Θύμιος Λιώλης
Οπλαρχηγός Βούρκου Β. Ηπείρου

Πηγή

Ὑπὲρ τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ὁ νέος Εὐρωπαῖος Ἐπίτροπος Μαργαρίτης Σχοινᾶς ποὺ ἐπέλεξε ἡ Κυβέρνηση

Ὑπὲρ τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ὁ νέος Εὐρωπαῖος Ἐπίτροπος Μαργαρίτης Σχοινᾶς ποὺ ἐπέλεξε ἡ Κυβέρνηση

Γιατί μας χρειάζεται επειγόντως ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο

Γιατί μας χρειάζεται επειγόντως ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο - Γιώργος Κοντογιώργης

Ομιλία, στον Πολιτιστικό Σύλλογο Παλαίχθων, του πρώην πρυτάνεως του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργου Κοντογιώργη, με θέμα: "Γιατί μας χρειάζεται επειγόντως ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο".