Η Κυρὰ τῆς Ρῶ

Δέσποινα Ἀχλαδιώτη: Ἡ ἐμβληματικὴ Κυρὰ τῆς Ρῶ (13 Μαΐου 1982)

Μὲ τὴν προσωνυμία Κυρὰ τῆς Ρῶ ἔμεινε στὴν ἱστορία ἡ ἑλληνίδα πατριώτισσα Δέσποινα Ἀχλαδιώτη, ἡ ὁποία ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν «φύλαγε Θερμοπύλες», ὑψώνοντας καθημερινὰ τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὴ βραχονησίδα Ρῶ τῶν Δωδεκανήσων.

Γεννημένη τὸ 1890 στὸ τουρκοκρατούμενο ἀλλὰ ἀνθηρὸ ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως Καστελόριζο, ἡ Δέσποινα Ἀχλαδιώτη ἐγκαταστάθηκε τὸ 1924 μαζὶ μὲ τὸ σύζυγό της, Κωνσταντῖνο, στὴ βραχονησίδα Ρῶ, ὅπου ἀσχολήθηκε μὲ τὴν κτηνοτροφία.

Τὴν περίοδο τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε ἀξιόλογες ὑπηρεσίες στὶς Συμμαχικὲς Δυνάμεις κατὰ τὴν ἰταλογερμανικὴ κατοχὴ τῆς Δωδεκανήσου.

Ἀπὸ τὸ 1943 ἡ Δέσποινα Ἀχλαδιώτη ὕψωνε κάθε πρωὶ στὴ Ρῶ τὴν ἑλληνικὴ σημαία, τὴν ὁποία ὑπέστελλε μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, συμβάλλοντας στὴν ἀνάδειξη τῶν ἑλληνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων στὴ νησίδα αὐτήν, ποὺ βρίσκεται...
3 ναυτικὰ μίλια δυτικά τοῦ Καστελόριζου καὶ 3 ναυτικὰ μίλια ἀπὸ τὰ μικρασιατικὰ παράλια.

Γιὰ «τὸν πατριωτισμό της, τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐμμονὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἰδέα» τιμήθηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν μὲ βραβεῖο κατὰ τὴν πανηγυρικὴ συνεδρία τοῦ σώματος στὶς 30 Δεκεμβρίου 1975.

Ἡ Δέσποινα Ἀχλαδιώτη ἄφησε τὴν τελευταία της πνοὴ στὸ νοσοκομεῖο τῆς Ρόδου, στὶς 13 Μαΐου 1982, σὲ ἡλικία 92 ἐτῶν.

Ἡ κηδεία τῆς ἔγινε μὲ τιμὲς στὸ Καστελόριζο καὶ ἡ σορὸς της τάφηκε στὴ Ρῶ, κάτω ἀπὸ τὸν ἱστὸ ὅπου καθημερινὰ ὕψωνε τὴν ἑλληνικὴ σημαία.

Στὴν κηδεία, ποὺ ἔγινε δημοσία δαπάνη, παρέστη ὁ τότε ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἄμυνας, Ἀντώνης Δροσογιάννης.

Πρὸς τιμὴν τῆς Κυρᾶς τῆς Ρῶ τὰ ΕΛΤΑ ἐξέδωσαν τὸν Ἰούλιο τοῦ 1983 γραμματόσημο μὲ τὴν προσωπογραφία της.

Τὸ παράδειγμα ἑνὸς πραγματικοῦ ἐκπαιδευτικοῦ

Ἕνας νεαρὸς κύριος συναντᾶ ἕναν ἡλικιωμένο... 

-Μὲ θυμάστε; 

-Ὄχι. 

-Ὑπῆρξα μαθητής σας. 

-Τί κάνεις; Μὲ τί ἀσχολεῖσαι; 

-Ἔγινα κι ἐγὼ καθηγητής. 

-Κρίνεις ὅτι εἶσαι καλὸς στὴ δουλειά σου; 

-Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ναί. Ἐσεῖς μὲ ἐμπνεύσατε καὶ ἤθελα νὰ σᾶς μοιάσω. 

Περίεργος ὁ ἡλικιωμένος κύριος, ρωτᾶ νὰ μάθει τί τοῦ ἔμεινε στὸ μυαλὸ καὶ τὸν ἐνέπνευσε σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε νὰ θέλει νὰ γίνει κι ὁ ἴδιος καθηγητής. Καὶ ὁ νεαρός τοῦ διηγεῖται τὴν ἀκόλουθη ἱστορία... 

-Κάποια μέρα ἕνας συμμαθητής μου – ποὺ ἦταν καὶ φίλος μου – ἦλθε στὴν τάξη καὶ μοῦ ἔδειξε ἕνα πανέμορφο καινούργιο ρολόι ποὺ εἶχε στὴν τσέπη του. Δὲν ἄντεξα στὸν πειρασμὸ καὶ κάποια στιγμὴ τοῦ τὸ ἔκλεψα. Σὲ λίγο, ἀντιλήφθηκε ὅτι τὸ ρολόι ἔλειπε ἀπὸ τὴν τσέπη του καὶ ἀμέσως ἐνημέρωσε τὸν καθηγητὴ πού μᾶς δίδασκε ἐκείνη τὴν στιγμὴ στὴν τάξη, ποὺ ἤσασταν ἐσεῖς. Ἐσεῖς, λοιπόν, ἀπευθυνθήκατε στὴν τάξη καὶ εἴπατε:...

- Τὸ ρολόι κάποιου συμμαθητῆ σας ἐκλάπη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ τρέχοντος μαθήματος. Ὅποιος τὸ ἔκλεψε, παρακαλῶ νὰ τὸ ἐπιστρέψει ἀμέσως. 

-Ντράπηκα τόσο πολὺ τὴν ταπείνωση μπροστὰ στοὺς συμμαθητές μου, ποὺ δὲν τόλμησα νὰ ἀποκαλυφθῶ. Ἔπειτα ἐσεῖς κλείσατε τὴν πόρτα, μᾶς εἴπατε ὅλους νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι καὶ ὅτι θὰ ψάχνατε τὶς τσέπες ὅλων μας μέχρι νὰ τὸ βρεῖτε. Ἀλλὰ θέσατε καὶ μία προϋπόθεση. Ὅτι ἔπρεπε νὰ ἔχουμε ὅλοι μᾶς τὰ μάτια μας κλειστὰ γιὰ νὰ μὴν δοῦμε τὸν ἔνοχο. Ἔτσι καὶ συνέβη. Ὅταν φτάσατε σὲ μένα, τὸ βρήκατε στὴν τσέπη μου καὶ τὸ πήρατε. Ὅμως συνεχίσατε τὸ ψάξιμο στὶς τσέπες ὅλων καὶ ὅταν τελειώσατε, μᾶς εἴπατε «Καὶ τώρα, μπορεῖτε νὰ ἀνοίξετε τὰ μάτια σας ὅλοι. Τὸ ρολόι βρέθηκε!» Δὲν ἀναφέρατε ποτὲ τὸ ὄνομά μου στὴν τάξη καὶ οὔτε μοῦ σχολιάσατε ποτὲ τὸ περιστατικὸ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο. Περίμενα νὰ μὲ ἐπιπλήξετε καὶ νὰ μοῦ κάνετε κατήχηση, ἀλλὰ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν συνέβη. Ἐκείνη τὴν ἡμέρα σώσατε τὴν ἀξιοπρέπειά μου γιὰ πάντα. Ἐκείνη ἦταν ἡ πιὸ ντροπιαστικὴ μέρα τῆς ζωῆς μου ὅλης καὶ μοῦ δώσατε μὲ τὸν τρόπο σας ἕνα ἠχηρὸ μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα τὸ περιστατικὸ κ. Καθηγητά; 

-Ναί, ἀκούγοντας σέ, τὰ θυμήθηκα ὅλα. Ἀλλὰ ὑπάρχει κάτι ποὺ δὲν θυμᾶμαι καὶ αὐτὸ εἶσαι ἐσύ, γιατί κι ἐγὼ εἶχα τὰ μάτια μου κλειστὰ ὅταν σας ἔψαχνα ὅλους!