Ads 468x60px

Featured Posts

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Περί πολιτικής βίας κατά του Μπουτάρη. (ή «ο Μπουτάρης λαγός»)


Λαγός ή αναλώσιμος ή χρήσιμος ηλίθιος


Διαπιστώνω μία ασυμμετρία μεταξύ καταδίκης της πολιτικής βίας κατά Μπουτάρη και καταδίκης της πολιτικής βίας σε άλλες περιπτώσεις.
Ενδεικτικά αναφέρω περιστατικά πολιτικής βίας.
1. Πρετεντέρης στα Εξάρχεια το 2007
2. Χατζηδάκης (αιμόφυρτος) το 2011
3. Παπούλιας στη Θεσσαλονίκη το 2011
4. Γεωργιάδης στη Νέα Φιλαδέλφεια το 2012 (συν 16 φορές κάψιμο του βιβλιοπωλείου του)
5. Κουμουτσάκος (αιμόφυρτος) έξω από τη Βουλή το 2015
6. Βαρουφάκης στα Εξάρχεια το 2015
7. Εβδομαδιαία δράση του Ρουβίκωνα
8. Μηνιαία δράση μπαχαλάκηδων / αναρχικών στο κέντρο των Αθηνών από το 1980 περίπου.
9. Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη το 2018.
Ελπίζω να συμφωνείτε στην ασυμμετρία αυτή. Εφόσον είναι έτσι, προχωρώ.
Αυτή η ασυμμετρία με κάνει να ΜΗΝ ΠΕΙΘΟΜΑΙ ότι όσοι διαμαρτύρονται σήμερα για την πολιτική βία και τον τραμπουκισμό κατά του Μπουτάρη, έχουν πράγματι στο στόχαστρό τους την πολιτική βία και τον τραμπουκισμό. Αν τα είχαν αυτά, θα προκαλούσαν τον ίδιο σάλο σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ορισμένες από τις οποίες ήταν πολύ χειρότερες από πλευράς φυσικής βίας (ειδικά το 2 και 5).
Δεν πείθομαι λοιπόν.
Άρα, υπάρχει άλλος λόγος που ξεσηκώθηκε το σύμπαν.
Εικάζω ότι αυτός ο λόγος είναι ότι ο Μπουτάρης αποτελεί έναν ΛΑΓΟ των απόψεών τους. Δηλαδή ο Μπουτάρης αντλεί το θράσος του ύφους με το οποίο πολιτεύεται εν γνώσει αυτής της στήριξης που του παρέχει πολύς κόσμος στον χώρο του τύπου και της πολιτικής.
Ο Μπουτάρης δεν λογαριάζει κανέναν και λέει δημόσια πράγματα που οι ίδιοι ντρέπονται να πουν με την ίδια σαφήνεια και ωμότητα. Λαγός, πώς αλλιώς να το πω. Τεστάρει τα νερά και τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα.
Παραδείγματα δηλώσεών του που τεκμηριώνουν ότι είναι λαγός
1.      «Χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε ή δεν σκότωσε Έλληνες ή άλλου. Αυτό που με νοιάζει είναι ότι οι Τούρκοι τον αγαπάνε. Όπως εμείς πηγαίνουμε στην Αγιά Σοφιά, εμένα με ενδιαφέρει να έρχονται να δουν το σπίτι του που έγινε μουσείο».
2.      «Το να λέμε ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, είναι επιθετική ενέργεια. Δεν είναι ελληνική, πώς να το κάνουμε. Αυτά τα λένε ηλίθιοι και αμόρφωτοι. Είναι σάχλα».
3.      Αν συμφωνήσουμε σε κάποιο όνομα, θα πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς το όνομα του αεροδρομίου Μακεδονία και του σταθμού των λεωφορείων. Οι τουρίστες μπερδεύονται και νομίζουν ότι βρίσκονται στη Μακεδονία, δηλαδή στα Σκόπια.
4.      Δεν θα ήθελα να είναι ο Μέγας Αλέξανδρος στην Αμφίπολη.
5.      Θα επαναλάβω το πρώτο σημείο περί Κεμάλ, λέγοντας ότι αυτή η φράση είναι η επιτομή του «νεοφιλελευθερισμού» (με την έννοια που χρησιμοποιείται συχνά ο όρος), σε τέτοιο βαθμό που και οι θιασώτες του ακόμα θα έμεναν άφωνοι. Ο λόγος είναι ότι για μια χούφτα τουρίστες θα πρέπει να θυσιάσουμε τη μνήμη, να ξεχάσουμε τους προγόνους και την ταυτότητά μας και να ηρωοποιήσουμε τον σφαγέα των παππούδων μας, αφού τον έχουν ηρωοποιήσει οι Τούρκοι. Κριτήριο αξιολόγησης ενός πολιτικού, είναι πόσο τον αγαπάει ο λαός του και πόσα έσοδα μπορεί να μας προσφέρει.
Όχι οι πράξεις του. Το απώγειο του ευτελισμού, δηλαδή.
Όλα αυτά τα «εθνομηδενιστικά» είναι πράγματα ακραία, που δεν τολμάει να τα πει άλλος με τόσο μεγάλη σαφήνεια ή θράσος, όμως βρίσκονται στην ίδια κατεύθυνση αν και ίσως όχι στον ίδιο βαθμό, σε όσα πιστεύουν κατά βάθος αρκετοί. Λαγός λοιπόν με τα όλα του.
Ένας επιπλέον λόγος που με οδηγεί σ’ αυτό το συμπέρασμα, είναι ότι ο ίδιος ο Μπουτάρης έχει πολύ συχνά καταστεί ηθικός αυτουργός σε παρακίνηση βίας.
1.      Έχει δηλώσει για τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ ότι «πρέπει να φάει ξύλο».
2.      Έχει δηλώσει για τον Παναγιώτη Καμμένο «Τον χοντρό δεν τον πάω – αν τον δω κρεμασμένο, δεν θα κόψω το σκοινί»
Κανένα σχόλιο δεν ψιθυρίστηκε για την λεκτική αυτή πολιτική βία από τον ίδιο. Λες και ζει σε καθεστώς πλήρους ασυλίας ή ότι έχει το ακαταλόγιστο.
Λαγός ή αναλώσιμος ή χρήσιμος ηλίθιος. Αυτός είναι ο λόγος της ασυμμετρίας. Να καταστεί, ως θύμα, συμπαθής, ώστε να συνεχίσει στο ίδιο βιολί. Τα άλλα θύματα δεν προσφέρονταν για κάτι τέτοιο. Άρπαξαν την ευκαιρία, από 3 ανεγκέφαλους που νόμιζαν ότι προσπαθώντας να τον χτυπήσουν θα του κλείσουν το στόμα, ενώ πέτυχαν το αντίστροφο. Και αμαύρωσαν την εκδήλωση της Μνήμης στην Γενοκτονία των Ποντίων. Χρήσιμοι ηλίθοι και αυτοί, αναμφίβολα.
Η πολιτική βία, όπως και γενικότερα η βία, είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα γενικώς και αδιακρίτως. Χωρίς υποσημειώσεις ή αστερίσκους, χωρίς «αλλά» και αιτιολογήσεις.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει ταυτόχρονα να είναι οριζόντια η καταδίκη της. Όποιο και να είναι το θύμα ή ο θύτης. Όταν δεν είναι οριζόντια και είναι μονομερής, έχουμε και το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να το διαπιστώνουμε.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Γιατί η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης δεν είναι τουρκική;

Γιατί η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης δεν είναι τουρκική;
Του Γιώργου Θεοχάρη

Με αφορμή τον καβγά Ερντογάν – Παυλόπουλου
Σε απάντησή του προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο ο κ. Ερντογάναναφέρθηκε και στον χαρακτηρισμό της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη, λέγοντας επί λέξει: «Π.χ. στη Συνθήκη (της Λωζάνης) χαρακτηρίζεται μουσουλμανική η μειονότητα στην Ελλάδα. Είναι σωστό, αλλά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπάρχει αναφορά στη λέξη τουρκική μειονότητα.» Φυσικά ο κ. Ερντογάν λέγοντας ότι «είναι σωστό» εννοούσε απλά ότι η τουρκική μειονότητα της Θράκης είναι και μουσουλμανική, τίποτε περισσότερο.
καθώς και των εκδηλώσεων κατά την τελετή μαθημάτων Κορανίου που έγιναν στον Εχίνο 13/5/2018 (με παρόντες τον τουρκομουφτή Μέτε, τον δήμαρχο Μύκη Τζεμίλ Καμπζά τον βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Χουσειν Σειμπέκ)

 Βλέπε ΒΙΝΤΕΟ
https://twitter.com/Prince__Dracula/status/997403858568728576

Το πανώ γράφει "Τουρκική μειονότητα Δυτ. Θράκης" κι από κάτω Μουφτεία Ξάνθης






Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Είναι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τουρκική;
Η απάντηση είναι αρνητική για τον απλούστατο λόγο ότι μέσα στην μειονότητα υπάρχουν Έλληνες πολίτες που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι.
Από άποψη εθνοτικής καταγωγής μέσα στην μουσουλμανική μειονότητα υπάρχουν τρεις κύριες πληθυσμιακές ομάδες:
1. Οθωμανοί Τούρκοι, οι οποίοι δεν ξεπερνούν το 60% του πληθυσμού των μουσουλμάνων της Θράκης.
2. Πομάκοι, δηλαδή εξισλαμισμένοι Σλάβοι και Έλληνες ντόπιοι κάτοικοι της ελληνικής Ροδόπης, οι οποίοι αποτελούν το 30% της μειονότητας.
3. Τσιγγάνοι, οι οποίοι αποτελούν περίπου το 10% της μειονότητας.
Υπάρχουν και μικρότερες εθνοτικές ομάδες, όπως π.χ. 500 νέγροι Αφρικανοί, που είναι απόγονοι σκλάβων που μετέφεραν οι Οθωμανοί από την Αφρική επί τουρκοκρατίας.
Οι Πομάκοι ζουν κυρίως στις ορεινές περιοχές της Ξάνθης οι περισσότεροι και λιγότεροι στους νομούς Έβρου και Ροδόπης.
Οι Οθωμανοί κυρίως στις πεδινές του νομού Ροδόπης, λιγότεροι στα πεδινά της Ξάνθης. Στον νομό Έβρου δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου. Οι Τσιγγάνοι ζουν σε διάφορους συνοικισμούς και οικισμούς και των τριών νομών.
Γλωσσικά η πρώτη ομάδα μιλάει τουρκικά.
Η δεύτερη ομάδα μιλάει τα πομακικά, τα οποία είναι ένα πανάρχαιο σλαβικό ιδίωμα, με έντονη την επίδραση της ελληνικής και της τουρκικής γλώσσας. Οι Πομάκοι ήταν χριστανοί, που εξισλαμίστηκαν, λόγω των πιέσεων των Οθωμανών, από τον 15ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Δηλαδή φυλετικά, γλωσσικά, εθνικά κ.λπ. δεν έχουν καμία σχέση με τους Τούρκους, αλλά αντίθετα ως προς αυτές τις παραμέτρους είναι αποδεδειγμένη η συγγένειά τους με τους Έλληνες και τους Σλάβους των περιοχών της οροσειράς της Ροδόπης. Το μόνο κοινό στοιχείο τους με τους Τούρκους είναι η θρησκεία και τίποτε περισσότερο.
Όπως λοιπόν ένας Σαουδάραβας μουσουλμάνος δεν λέγεται Τούρκος, έτσι και ένας Πομάκος μουσουλμάνος δεν μπορεί επίσης να ονομάζεται Τούρκος.
Οι Τσιγγάνοι μιλούν τα Ρομά, μία ινδική διάλεκτο που μιλούσαν στην αρχική κοιτίδα τους, τις δυτικές Ινδίες, από όπου ξεκίνησαν γύρω στον 10ο αιώνα, για να διασκορπιστούν σε όλη την Ευρώπη. Ισχύει για αυτούς ό,τι και για τους Πομάκους.
Αλλά ακόμη και εάν δεχθούμε ως κριτήριο για την ταυτότητα κάθε μουσουλμάνου της Θράκης το κριτήριο του αυτοπροσδιορισμού, και πάλι η μειονότητα δεν μπορεί να ονομαστεί τουρκική.
Παρά την πίεση που υφίστανται οι Πομάκοι από παράγοντες που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Τουρκικού Προξενείου για να εκτουρκιστούν υπάρχει ακόμη σημαντικό ποσοστό από αυτούς που αρνούνται την τουρκική ταυτότητα, αρνούνται να αυτοπροσδιοριστούν ως Τούρκοι.
Αρκεί να σημειώσουμε ότι εδώ και περίπου 5 χρόνια οι κάτοικοι κάποιου πομακικού χωριού στην Ξάνθη ζήτησαν από την Ελληνική Πολιτεία να τους κάνει δημόσιο σχολείο, όπου θα διδάσκονται μόνο τα ελληνικά και όχι τα τουρκικά, που δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Δυστυχώς η Ελληνική Πολιτεία και οι παράγοντες της τοπικής Εκπαίδευσης ακόμη κωφεύουν οικτρά και δεν έχουν ικανοποιήσει το δίκαιο και πρωτοποριακό αίτημα των κατοίκων, καταπατώντας βάναυσα το δικαίωμά τους στην παιδεία και στον αυτοπροσδιορισμό.
Μετά λοιπόν από τα παραπάνω είναι προφανές γιατί η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης δεν είναι και δεν μπορεί να ονομαστεί τουρκική.
Κάτι τέτοιο θα καταπατούσε το δικαίωμα των άλλων μουσουλμανικών ομάδων της Θράκης στον αυτοπροσδιορισμό, το οποίο η Ελληνική Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να σεβαστεί.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Ανοιχτή επιστολή Παμμακεδονικών Ενώσεων σε Τσίπρα:


Τελεσίγραφο Παμμακεδονικών Ενώσεων σε Τσίπρα: «Αν ξεπουλήσεις την Μακεδονία αναλαμβάνεις την ευθύνη για ότι επακολουθήσει»
Στην επιστολή, και λόγω της έντονης φημολογίας πως επίκειται συμφωνία των πρωθυπουργών Ελλάδος και Σκοπίων, οι διοργανωτές –με προεξάρχοντες της Πάμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων, ζητούν από την κυβέρνηση να μην προχωρήσει σε έναν συμβιβασμό που επί της ουσίας θα σημαίνει το ξεπούλημα της «Μακεδονίας» αγνοώντας τα μηνύματα του ελληνικού λαού. Παράλληλα προειδοποιεί τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, πως θα «αναλάβει την ευθύνη για ότι επακολουθήσει».
Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής :

«Κύριε Πρωθυπουργέ,
Πληροφορούμαστε, από τις πρόσφατες σχετικές συνεντεύξεις του Εκπροσώπου Τύπου της Κυβέρνησης σας αλλά και άλλων υπουργών σας, ότι σκέφτεστε σοβαρά (αν δεν το έχετε ήδη αποφασίσει) το ενδεχόμενο υπογραφής μίας Συνθήκης με την ΠΓΔΜ, διά της οποίας η Ελλάδα θα αποδέχεται τη χρήση του ονόματος Μακεδονία σ’ ένα σύνθετο όνομα της Χώρας αυτής.
Δεν μπαίνουμε στη διαδικασία έρευνας κατά το πόσο υπάρχουν ή δεν υπάρχουν διεθνείς εγγυήσεις για την τήρηση των υποχρεώσεων που θα αναλάβει η ΠΓΔΜ, καθώς οι υποχρεώσεις αυτές δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά μία κάλυψη της ανόσιας πράξης που φαίνεται πως ετοιμάζεστε να κάνετε, συνηγορώντας σε μία πιθανή μελλοντική αναπηρία της Ελλάδας, για το ενδεχόμενο της οποίας πάτε να ξεκλειδώσετε την πόρτα.
Είμαστε αναγκασμένοι να σας πείσουμε να μη προβείτε σ’ αυτό το τραγικό πολιτικό ολίσθημα διότι, κατά τα δύο επικά λαϊκά συλλαλητήρια, που έγιναν εντελώς αυθόρμητα (χωρίς την παραμικρή κομματική ή άλλη υποδαύλιση και βοήθεια τους) από τον Λαό στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα για την προστασία της Μακεδονίας μας, φάνηκε πως το θέμα αυτό, είναι ικανό να συνταράξει συθέμελα την ομαλότητα (αν μπορούμε να πούμε έτσι την τρέχουσα κατάσταση) την ηρεμία και την ομόνοια που χρειάζεται η Χώρα μας αυτές τις στιγμές, απειλούμενη ανοιχτά, εξ Ανατολών.
Η αντίθετη με τη θέληση του λαού ενδεχόμενη ενέργεια σας, να παραδώσετε το όνομα Μακεδονία στην ΠΔΓΜ, θα πυροδοτήσει λαϊκές αντιδράσεις τεράστιας έκτασης και έντασης. Δεν θα είναι απλώς ένα ακόμη παλλαϊκό Συλλαλητήριο, αλλά ασυγκράτητος όγκος αποφασισμένων πολιτών που δεν θα επιτρέψουν να υπογραφεί Συνθήκη εμπεριέχουσα δυνατότητα μελλοντικού διαμελισμού της Πατρίδας μας.
Σας παρακαλούμε να μην επικαλεστείτε το ρητορικό “εξωτερική πολιτική κάνει η Κυβέρνηση και όχι ο λαός και τα συλλαλητήρια”, καθώς δεν χρειάζεται καμία ειδική μόρφωση για να καταλάβει και ένας αμόρφωτος, ότι ο κλέφτης ποτέ δεν μπορεί να νομιμοποιήσει τα κλοπιμαία, όταν αυτά είναι γνωστά σε όλους. Και είναι τοις πάσι γνωστό πως, το όνομα Μακεδονία ανήκει στους Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων, πολλούς αιώνες πριν εμφανισθούν στην περιοχή, αυτοί που θέλουν να το οικειοποιηθούν, μετά την (ιστορικά, πρόσφατη) κλοπή του.
Αν, παρ’ όλ’ αυτά που σας αναφέρουμε καλόπιστα, αποφασίσετε να προχωρήσετε στη σχεδιαζόμενη ανιστόρητη παραχώρηση τού ονόματος Μακεδονία στους Σλάβους της ΠΓΔΜ, αναλαμβάνετε εσείς την ευθύνη για ότι επακολουθήσει.
Απλώς, έχουμε υποχρέωση να σας ενημερώσουμε (ώστε στο “Δικαστήριο της Ιστορίας”, “να πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του”) πως ο λαός που κατέβηκε στα συλλαλητήρια, δεν είναι ο κομματικός συρφετός που πάει βόλτα στην κομματική φιέστα, με πληρωμένα τα ναύλα του από το κόμμα.

Ο λαός που κατέβηκε στα συλλαλητήρια από το υστέρημα του, είναι αποφασισμένος να ακουστεί και να επιβάλλει τη βούληση του στην κυβέρνηση του, ως ο εκ του Συντάγματος εντολέας που εντέλλεται την απόφασή του στους εντολοδόχους του. Μην αποπειραθείτε να αλλάξετε τους συνταγματικά κατοχυρωμένους αυτούς ρόλους, για να παραχωρήσετε το όνομα της Μακεδονίας μας σε αλλοεθνείς.
Ούτως ή άλλως, η Μακεδονία (ως όνομα) δεν μπορεί και δεν πρόκειται να παραδοθεί.
Αυτό, το εγγυάται σύσσωμος ο κυρίαρχος της Χώρας, Ελληνικός Λαός, με την αποφασιστικότητα που έδειξε στα δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια.
Μη βάλετε μπουρλότο στα ξερά χόρτα.
Σας ικετεύουμε…».
Ευπειθέστατοι
-Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου
– Η “ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΠΙΚΩΝ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΓΔΜ”
ΣΧΕΤΙΚΑ

Ο κόκκινος Μάης του 68 και η ηθική της αριστεράς


Μια επιστολή από ένα καλό μου φίλος (ΣΚ)  για την ηθική της αριστεράς και το ηθικό της  πλεονέκτημα.

Τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν τα άρθρα, οι ενημερωτικές εκπομπές αλλά και οι προβολές ταινιών σχετικά με τα 50 χρόνια από τα γεγονότα στο Παρίσι, που ονομάστηκαν «Μάης τού 68», αλλά και τις γενικότερες επιδράσεις τού κινήματος στις τότε κοινωνίες όπως και στον απόηχό του στις σύγχρονες. 

Βέβαια ενώ αυτές τις ημέρες θυμηθήκαμε τον Κόκκινο Ντάνι (τον Daniel Cohn-Bendit) για την σύλληψή του πριν από 50 χρόνια, δεν ασχολήθηκε κανείς με την περί παιδεραστίας διαμάχη που κορυφώθηκε πριν από 5 χρόνια. Επίσης μέρες Μαγιού τότε. Αφορμή ήταν η άρνηση του καθηγητή Andreas Voßkuhle, Προέδρου τού Δεύτερου Τμήματος του Ομοσπονδιακού Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου και νεαρότερου σε τέτοια θέση δικαστή (γεν. 1963), να βραβεύσει τον Κόκκινο Ντάνι. Ο λόγος; Κείμενα τού τελευταίου στο εν μέρει αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Der grosse Basar», που εξεδόθη το 1975, εξέφραζαν «με απροβλημάτιστο τρόπο σεξουαλικότητα ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά», σύμφωνα με την ιδιαίτερα προσεκτική διατύπωση του δικαστή. Ο ίδιος το 1978 παρουσίασε στο περιοδικό PflasterStrand ότι ένα εξάχρονο κορίτσι τον είχε «αποπλανήσει» (sic) και ότι τούτο ήταν μια από τις ομορφότερες εμπειρίες του. Ας επισημανθεί εδώ ότι το κείμενο στο περιοδικό είναι αποκαλυπτικό και για γενικότερα σεξουαλικά προβλήματα του Κόκκινου Ντάνι. Την εμπειρία αυτή εκμυστηρεύθηκε και στην γαλλική τηλεοπτική εκπομπή Apostrophes τού Antenne 2 στις 24 Απριλίου 1982.
Όμως και σε θέσεις των Πρασίνων γενικότερα, ήδη από το Πρόγραμμα του 80, παρουσιαζόταν η παιδεραστία ως μη κολάσιμη σεξουαλική έκφραση, οι παιδεραστές ως θύματα της κοινωνίας λόγω της σεξουαλικής τους περιθωριοποίησης και υποστηριζόταν μια ανεξαρτήτου ηλικίας και χωρίς την άσκηση φυσικής βίας σεξουαλικότητα.
Με αφορμή λοιπόν την άρνηση αυτού του δικαστή να βραβεύσει τον Κόκκινο Ντάνι ξέσπασε μια διαμάχη για την υποστήριξη της παιδεραστίας από στελέχη τού κόμματος των Πρασίνων, η οποία δίχασε την γερμανική κοινωνία. Το κόμμα αντέδρασε χρηματοδοτώντας την διερεύνηση του θέματος για «(τ)ο μέγεθος, το πλαίσιο και τις επιπτώσεις παιδοφιλικών τάσεων στο περιβάλλον τών Νέων Κοινωνικών Κινημάτων όπως και των Πρασίνων» από το Ινστιτούτο Έρευνας για την Δημοκρατία τού Göttingen με επικεφαλής τον Franz Walter και τον Stephan Klecha. Η έρευνα σε πρώτο ενδιάμεσο πόρισμα τον Σεπτέμβριο του 2013, κατέγραψε δύο υποθέσεις, που καταρχήν δεν κατέληγαν σε ευθύνη του κόμματος των Πρασίνων ως θεσμού (βλ. Mira Gajevic: Pädophilie-Affäre bei Grünen: „Nicht die beste Zeit zum Aufklären“Συνέντευξη με τον Stephan Klecha, στην Berliner Zeitung, 17. Σεπτεμβρίου 2013)Η κομματική ηγεσία παρόλα αυτά συμφώνησε δύο χρόνια αργότερα να αποζημιωθούν τρία θύματα ως αναγνώριση των όσων υπέφεραν (βλ. στην φίλα στο κόμμα των Πρασίνων προσκείμενη εφημερίδα TAZ: Grüne übernehmen Verantwortung, 22. Σεπτεμβρίου 2015).
Κομβικό ρόλο είχε ο Κόκκινος Ντάνι και στην κορύφωση της σύγκρουσης του γερμανικού κράτους με την τρομοκρατία. Αυτή η φάση ονομάστηκε Γερμανικό Φθινόπωρο (Deutscher Herbst). Τότε ο γαλλογερμανός ακτιβιστής απέτρεψε πολλούς από τους νέους αριστερούς στην Φρανκφούρτη, που απλά υποστήριζαν την Φράξια Κόκκινος Στρατός, να προσδεθούν ενεργότερα στο άρμα τής τρομοκρατίας. Αυτά σύμφωνα με δηλώσεις τού Joschka Fischer, χωρίς καμιά δική μου αξιολόγηση επί των προθέσεων και της επιτυχίας των σχετικών προσπαθειών τού Κόκκινου Ντάνι. Τις απόψεις τού πρώην Υπουργού των Εξωτερικών τής Γερμανίας οφείλουμε να προσέχουμε ιδιαίτερα. Όχι μόνο για το κοινωνικοπολιτικό του κριτήριο, αλλά και για το οικονομικό. Ο γιός ενός χασάπη, ο ακτιβιστής τών πανεπιστημιακών εδράνων, ο βιβλιοπώλης και ταξιτζής, ο «ρεάλο» (πραγματιστής) πολιτικός κατάφερε μια αξιοθαύμαστη πολιτική καριέρα: στην κορυφή τών Πρασίνων, στο Κοινοβούλιο της Έσσης, όπως και στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο, αλλά και σαν Αντικαγκελάριος, και επικεφαλής τού Α.Α. (γερμανικού ΥΠΕΞ). Σήμερα στηρίζει ο ίδιος οικονομικές δυνάμεις. Δηλαδή κάνει λόμπυ, για την Siemens, την BMW και για ενεργειακούς κολοσσούς σαν την RWE και τον αγωγό Nabucco. Βέβαια γράφει πάντα βιβλία και κάνει και ομιλίες, όπου έναντι αδράς αμοιβής θα υποστηρίξει όχι μόνο τις ανωτέρω εταιρείες, αλλά και τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» στην πρώην Γιουγκοσλαβία, όπως και τις αξίες τού Μάη τού 68, τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, την φαντασία στην εξουσία και την σεξουαλική απελευθέρωση.
Γιατί τόνισα αυτές τις δύο (παιδεραστία και προώθηση συμφερόντων) αρνητικές πτυχές των ακτιβιστών του 68 στο σημείωμα αυτό ,,,,,,,,,,,,,,,,; Γιατί συχνά (σχεδόν πάντα) αυτές οι αρνητικές που σκιαγράφησα μάλλον αποσιωπούνται. Αλλά και γιατί κατά την άποψή μου η συνεπής στάση τής προσωπικής ζωής ενός πολιτικού προσώπου με το ιδεολογικό και αξιακό σύστημα που προτάσσει είναι βασική προϋπόθεση για την αξιοπιστία του.


Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

ΚΥΠΡΟΣ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ «ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ»


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
 «ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ»
ΣΤΙΣ 13 ΜΑΙΟΥ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ 
(Πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου, στις 17.00)


Η Βεργίνα Τηλεόραση, το μεγάλο περιφερειακό κανάλι που κατέγραψε τον παλμό των Ελλήνων από άκρη σε άκρη της γης, οργανώνοντας και μεταδίδοντας αποκλειστικά τα μεγάλα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας κυριολεκτικά σε όλο τον κόσμο, διοργανώνει στις 13 Μαΐου 2018 στη Λεμεσό συλλαλητήριο ενάντια στην τουρκική προκλητικότητα.
·         Οι Τούρκοι κατέχουν το 40% της Κύπρου.
·         Η Κύπρος είναι η μόνη διαιρεμένη χώρα της Ευρώπης που «κόβεται» με τείχος. Τα κατεχόμενα της Κύπρου είναι σήμερα το μοναδικό τείχος που υψώνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
·         Η εισβολή των Τούρκων στο μαρτυρικό νησί παραμένει μέχρι σήμερα μια ανοιχτή πληγή που συνεχίζει να αιμορραγεί λόγω της συνεχιζόμενης προκλητικότητας της Τουρκίας και ειδικά του σημερινού Τούρκου Πρόεδρου.
·         Η δραματική ιστορία των αγνοούμενων Κυπρίων αγωνιστών δεν έχει γράψει ακόμη τις τελευταίες της λέξεις.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η προκλητικότητα των Τούρκων έφτασε στο σημείο να παρεμποδίσουν με πολεμικά πλοία το ιταλικό γεωτρητικό σκάφος και να μην επιτρέψουν στην Κύπρο να διαχειριστεί το τεμάχιο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ .
Στο συλλαλητήριο που διοργανώνουμε υψώνουμε την φωνή μας για να υπερασπιστούμε τα δίκαιά μας.
Για να υπερασπιστούμε τον κυπριακό ελληνισμό, για να απαντήσουμε στην τουρκική αδιαλλαξία με ειρηνική δυναμική διαμαρτυρία.
·         Για να διαφυλάξουμε την εθνική μας ακεραιότητα.
·         Για να υπερασπιστούμε την εδαφική μας ακεραιότητα.
·         Για να υπερασπιστούμε το δημοκρατικό μας Πολίτευμα.
·         Για να υπερασπιστούμε την Ορθοδοξία μας.
·         Για να διαδηλώσουμε και να ενημερώσουμε την παγκόσμια κοινή γνώμη πως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια και μοναδική, πως η κατοχή του βορείου τμήματος του νησιού πρέπει να πάψει να υφίσταται.
Εκ μέρους της Οργανωτικής Επιτροπής του Συλλαλητηρίου και εκ μέρους της Βεργίνα Τηλεόρασης, του τηλεοπτικού σταθμού που μεταδίδει τον παλμό του Ελληνισμού σε όλο τον Κόσμο,
Σας καλούμε όλους να παρευρεθείτε για να στείλουμε ένα μήνυμα σε ολόκληρη την Κυπριακή και Ελληνική κοινότητα αλλά και στην παγκόσμια κοινή γνώμη ότι ο ελληνισμός είναι ενωμένος, ότι απαιτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ότι είναι αποφασισμένος να προασπίσει αλλά και να διεκδικήσει τα δίκαιά του.
Καλούμε όλους τους αδελφούς μας από Ελλάδα και Κύπρο να δώσουν το παρόν.
Καλούμε όλα τα Σωματεία και τις Ενώσεις να στηρίξουν το Συλλαλητήριο.
Το Συλλαλητήριο θα πλαισιώσουν εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Κύπρου.

Με τιμή,
Στέργιος Καλόγηρος, Δημοσιογράφος
Μητροπολίτης Πάφου, κ.κ. Γεώργιος
Χρήστος Αριστείδου , Δημοσιογράφος
Άντι Λοϊζου , Συνταγματάρχης

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Έντιμη συμφωνία ή επισφαλής συμβιβασμός


Έντιμη συμφωνία ή επισφαλής συμβιβασμός


Τα δύο ογκώδη συλλαλητήρια στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα και άλλα που έγιναν στο εξωτερικό αλλά και δημοσκοπήσεις επιβεβαίωσαν τη συνεχιζόμενη πατριωτική προσήλωση των Ελλήνων στην υπεράσπιση του ονόματος της Μακεδονίας και τη μη εκχώρησή του στα Σκόπια.

Εκφράστηκαν όμως και απόψεις για συμβιβαστικές λύσεις, που επιδιώκουν την αποδοχή από την Ελλάδα ενός σύνθετου γεωγραφικού ονόματος με συμπεριλαμβανόμενη την λέξη Μακεδονία και άλλες ενδεχομένως υποχωρήσεις της χώρας μας. Ώστε στο πλαίσιο ενός «πολιτικού ρεαλισμού», να λήξει η «εκκρεμότητα» αυτή που διαρκεί από το 1991 και να εξομαλυνθούν οι διμερείς σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ, να ενταχθεί η γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ, να προχωρήσει η ένταξή της στην ΕΕ και να σταματήσει η παγίωση της διεθνούς χρήσης του σημερινού σφετεριστικού συνταγματικού ονόματος των Σκοπίων.
Ένας σοβαρός εκφραστής αυτών των απόψεων είναι και ο γνωστός δημοσιογράφος, συγγραφέας και πρώην πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών ως το 2015, κ. Νικόλαος Μέρτζος, ο οποίος με αρθρογραφία του στις εφημερίδες Καθημερινή, Real News, κ.α., αλλά και πρόσφατα στις 09.04.2018 σε συνέντευξή του στο Κρατικό Πρακτορείο Ειδήσεων των Σκοπίων (ΜΙΑ), η οποία έλαβε ευρύτατη δημοσιότητα στην γειτονική χώρα, εξέφρασε τις σχετικές απόψεις του.
Ο κύριος τίτλος που προβλήθηκε από τις δηλώσεις του στο ΜΙΑ ήταν «Με μία έντιμη συμφωνία σε 20 χρόνια δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες». Δήλωσε: «Είναι ανάγκη να βρεθεί λύση. Όλο αυτό έπρεπε να είχε τελειώσει ήδη από 1992-1993. Πρέπει να σταθεροποιηθεί και η χώρα σας και η χώρα μας. Πρέπει να βρούμε μία λύση, ώστε το ένα Έθνος να μη προσβάλλει το άλλο. Ειδικά το ισχυρότερο να μην προσβάλλει το αδύναμο, αλλά και οι αδύναμοι να δείξουν κατανόηση, να δείξουν αληθινή φιλία. Είμαι πεπεισμένος ότι εάν επιτευχθεί μία έντιμη συμφωνία, δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία σε 20 χρόνια. Η λύση πρέπει να είναι με σύνθετη ονομασία. Εμείς λέμε ότι η Μακεδονία είναι ελληνική. Εσείς θέλετε το μονοπώλιο. Αυτοπροσδιορισθείτε όπως θέλετε, αλλά να υπάρχει διαφορά μεταξύ μας».

Οι προτάσεις Μέρτζου
Αναζητώντας στην πρόσφατη αρθρογραφία του κ. Μέρτζου το πως προδιορίζει την «έντιμη συμφωνία» με τα Σκόπια, βρήκα τους 4 όρους που θέτει γι’ αυτήν, σε άρθρο του της 28.01.2018 στην Εφημερίδα Real News.
Γράφει λοιπόν ότι ένας συμβιβασμός Αθηνών-Σκοπίων προϋποθέτει τους εξής απαράβατους όρους:
1. Το σύνθετο όνομα να ισχύει έναντι όλων, erga omnes, και με αυτό το οριστικό όνομα να εγγραφεί στον ΟΗΕ η χώρα.
2. Να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα. Συνεχίζει όμως εξηγώντας ότι δεν υπάρχει σχετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία γι’ αυτό, χωρίς να είναι σαφές αν εξ αυτού αναιρεί αυτόν τον όρο ή αν επιμένει στην επίτευξή του ως προϋπόθεση συμφωνίας.
3. Να καταργηθούν όσα σχολικά βιβλία, νόμοι, μνημεία, μουσεία, κ.α., διδάσκουν τον αλυτρωτισμό σε βάρος της ελληνικής Μακεδονίας.
4. Να δηλώσουν δεσμευτικά τα Σκόπια ότι στην ελληνική Μακεδονία δεν υπάρχει ούτε διεκδικούν «μακεδονική μειονότητα» (όπως έπραξαν ήδη για την Βουλγαρία). Επίσης ο κ. Μέρτζος παραθέτει πολλά στοιχεία για τις οικονομικές δοσοληψίες Ελλάδας-ΠΓΔΜ, καθώς και στοιχεία της εσωτερικής πολιτικο-οικονομικής κατάστασης στα Σκόπια, όπως και γεωπολιτικά στοιχεία για την Νοτιοανατολική Ευρώπη. Βασική του επισήμανση επίσης είναι ότι όπως γνωρίζουν οι επαΐοντες, «μία έντιμη συμφωνία με τα Σκόπια θίγει τα αισθήματα, αλλά εξυπηρετεί τα Εθνικά Συμφέροντα. Αναβαθμίζει κατακόρυφα τη γεωπολιτική αξία, την ασφάλεια και την ανάπτυξη της Ελλάδος με επίκεντρο την ελληνική Μακεδονία».
Συνεπώς, αν αυτοί οι όροι ικανοποιηθούν ο κ. Μέρτζος φρονεί ότι μπορεί να υπάρξει μία «έντιμη συμφωνία» προφανώς με ένα σύνθετο όνομα.

Ο αντίλογος
Ας δούμε όμως ποιος μπορεί να είναι ο αντίλογος στα παραπάνω και ποιες διευκρινίσεις απαιτούνται για τις θέσεις του.
1. Πως προσδιορίζει την «έντιμη συμφωνία»; Προφανώς, συμβιβαστική με σύνθετη ονομασία. Αυτό όμως που δεν μας λέει είναι ότι π.χ. η «Άνω Μακεδονία», θα είναι όνομα Κράτους και διεθνούς υποκειμένου, με έδρα στους Διεθνείς Οργανισμούς, ενώ η ελληνική Μακεδονία θα αποτελεί μία εσωτερική διοικητική υποδιαίρεση της Ελλάδος χωρίς διεθνή υπόσταση. Αυτό δίνει ακαταμάχητο πλεονέκτημα στα Σκόπια, απέναντι στην Ελλάδα, ώστε να μονοπωλήσουν τελικά τον «Μακεδονισμό» τους διεθνώς, όπως έπραξαν από το 1991 και ιδίως από το 1995 και μετά, έως σήμερα.
2. Γιατί «σε 20 χρόνια δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες»; Μήπως μετά το 1995 δεν πέρασαν 22 χρόνια και τα πράγματα όχι μόνο δεν βελτιώθηκαν αλλά χειροτέρεψαν; Τόσο στο κυρίως θέμα, δηλαδή της διαπραγμάτευσης για το όνομα, όσο και στα ειδικότερα που ρύθμιζε η Ενδιάμεση Συμφωνία (όχι αλυτρωτισμός, φιλικές σχέσεις, όχι εχθρική προπαγάνδα, όχι μεροληπτικά σχολικά εγχειρίδια).
Ενώ αντίθετα προωθήθηκαν από τα Σκόπια σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα και τους στόχους της Ενδιάμεσης Συμφωνίας: α) Πάνω από 100 αναγνωρίσεις με το σφετεριστικό όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», β) Η ένταξή τους σε Διεθνείς Οργανισμούς, με την συναίνεση μάλιστα της Ελλάδος η οποία γινόταν με το όνομα FYROM αλλά μετά εχρησιμοποιείτο το «Δημοκρατία της Μακεδονίας» που υποτίθεται ήταν υπό αλλαγήν! Έτσι έγινε και με την παροχή στα Σκόπια του καθεστώτος της υπό ένταξιν χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την οποία συναίνεσε η Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2005.

Ο λαός πως θα λέγεται; 
3. Γιατί σιγεί ο κ. Μέρτζος για τα θέματα της ονομασίας της εθνότητας, της ιθαγένειας και της γλώσσας; Οι κάτοικοι της αυριανής «Άνω Μακεδονίας» (Gorna Makedonija), που από το 1944 διδάχθηκαν να ονομάζονται «Μακεδόνες», θα πάψουν τώρα να αυτοαποκαλούνται και να προβάλλονται έτσι διεθνώς; Ή θα ονομάζονται Ανω Μακεδόνες; Όταν βέβαια εμείς οι Έλληνες Μακεδόνες θα ονομαζόμαστε έτσι μόνο εντός της χώρας μας! Το θέμα της ονομασίας του λαού των Σκοπίων που ούτε το αγγίζει ο κ. Μέρτζος και που αρνούνται να εντάξουν στην διαπραγμάτευση τόσο οι ηγέτες των Σκοπίων όσο και ο ίδιος ο διαμεσολαβητής κ. Μάθιου Νίμιτς, είναι σπουδαιότερο ακόμη και από το κρατικό όνομα!
4. Θα υπάρξει συνταγματική αλλαγή του ονόματος των Σκοπίων και άρση των αλυτρωτικών διατάξεων στο Σύνταγμα; Βοήθησε άραγε καθόλου η διμερής-διακρατική (Διεθνής) Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 που προέβλεπε αυθεντική ερμηνεία για τις συγκεκριμένες αλυτρωτικές διατάξεις του Συντάγματος; Βεβαίως και όχι. Ούτε οι χάρτες της ενιαίας Μακεδονίας έφυγαν, ούτε οι θεωρίες περί σκλαβωμένης «Μακεδονίας του Αιγαίου», ούτε η μειονοτική προπαγάνδα, ούτε τα προκλητικά και ανιστόρητα σχολικά εγχειρίδια. Ή μήπως πιστεύει αφελώς ο κ. Μέρτζος ότι 100 (ή ακόμη και 1.000) φοιτητές της ΠΓΔΜ φιλοξενούμενοι στην Ελλάδα, θα μπορέσουν (αν βέβαια πεισθούν…) να ανατρέψουν μία επί δεκαετίες ενορχηστρωμένη κρατική προπαγάνδα για την «μακεδονική» ταυτότητα της γειτονικής χώρας;
5. Θα ισχύσει το όποιο νέο όνομα erga omnes; Δηλαδή και στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ και διεθνώς, τόσο διμερώς με όλα τα Κράτη του κόσμου όσο και πολυμερώς και στους Διεθνείς Οργανισμούς και Συνδιασκέψεις; Ή θα καταλήξει σκέτο Μακεδονία; Οι δηλώσεις της ηγεσίας των Σκοπίων δεν αφήνουν αμφιβολία ότι δεν πρόκειται να ισχύσει στο εσωτερικό της χώρας ούτε για κράτη που τους αναγνώρισαν διμερώς ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
6. Ποιος φταίει που δεν βρέθηκε λύση από το 1992-1993; Εμείς που τότε (κακώς) συζητούσαμε και για σύνθετη ονομασία ή αυτοί που τα ήθελαν όλα (όπως και τώρα); Δηλαδή, μονοπώλιο του Μακεδονισμού διεθνώς.
To κλεψίτυπο «Δημοκρατία της Μακεδονίας»
7. Πως θα αποτρέψουμε τις παρασπονδίες; Ποιες εγγυήσεις θα μας δοθούν; Ήδη η ΕE, και Κράτη της όπως και το ΝΑΤΟ, χρησιμοποιούν συχνά για λόγους απλούστευσης το Δημοκρατία της Μακεδονίας ή σκέτο Μακεδονία, μολονότι υποχρεούνται από τις αποφάσεις του ΟΗΕ αλλά και των ιδίων των Οργανισμών αυτών να χρησιμοποιούν το FYROM. Τι μας διδάσκει αυτό; Να μην τους εμπιστευόμαστε, να αντιδρούμε και να εξασφαλίσουμε εγγυήσεις.
8. Έδειξαν επί 22 χρόνια (μετά το 1995) αληθινή φιλία τα Σκόπια; Τι κάναμε εμείς και τι αυτοί; Εμείς ευρύτατες οικονομικές σχέσεις και επενδύσεις, που δημιούργησαν 18.000 νέες θέσεις εργασίες εκεί, στρατιωτική βοήθεια, οικονομική βοήθεια, ένταξή τους σε Διεθνείς Οργανισμούς. Αυτοί: Διεθνή χρήση του «Δημοκρατία της Μακεδονίας», πάνω από 100 διμερείς αναγνωρίσεις με το όνομα αυτό, που υποτίθεται έπρεπε να αλλάξει, αφαίρεση των πινακίδων FYROM των ΙΧ αυτοκινήτων τους που έρχονταν στην Ελλάδα, επιθετικά και ανιστόρητα εγχειρίδια στα σχολεία τους και μειονοτική προπαγάνδα, την τελευταία δεκαετία δε, αγάλματα Μακεδόνων και μετονομασία οδών-αεροδρομίων στα πλαίσια του «εξαρχαϊσμού».
Ποιος μας λέει άραγε ότι ένας άλλος Γκρούεφσκι δεν θα ανέλθει στο μέλλον στην εξουσία; Η Ελλάδα έδειξε υπερβάλλουσα γενναιοδωρία και καλή θέληση και απέφυγε να καταγγείλει την ενδιάμεση συμφωνία παρά τις συνεχείς παρασπονδίες των Σκοπιανών. Το πλήρωσε βέβαια με μία καταδικαστική, ήπια ευτυχώς, απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
9. Πως θα διασφαλίσουμε τον «αυτοπροσδιορισμό με διαφορά μεταξύ μας», όπως ζητάει ο κ. Μέρτζος, όταν το Σύνταγμά τους δεν θα αλλάξει (καθώς επιμένουν σε αυτό επικαλούμενοι την ανυπαρξία πλειοψηφίας) και θα τους δίνει το νομικό έρεισμα να λένε ότι είναι Μακεδόνες;
Η αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ με το νέο όνομα του Κράτους και με αφαίρεση των αλυτρωτικών διατάξεων είναι απαραίτητη για το εσωτερικό των Σκοπίων, ώστε να αντιληφθούν οι ίδιοι οι πολίτες τους την ιστορική απάτη και υποκλοπή με την οποία είχαν γαλουχηθεί επί χρόνια και η οποία πρέπει επιτέλους να εγκαταλειφθεί, ώστε να υπάρξει γνήσια, εκούσια και ειλικρινής, διαρκής και επωφελής γειτονία με την Ελλάδα (αλλά και με την Βουλγαρία). Επίσης, θα συμβάλλει καθοριστικά και στην αλλαγή των διμερών αναγνωρίσεων με το κλεψίτυπο «Δημοκρατία της Μακεδονίας» από όσα Κράτη έχουν προβεί σε αυτήν.
Βεβαίως δεν αποτελεί επαρκή εγγύηση η ενδεχόμενη μελλοντική αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ όταν και εάν (και με απαραίτητη την Ελληνική συναίνεση) θα ενταχθεί η χώρα αυτή στην ΕE, οπότε θα χρειαστούν πολλές συνταγματικές τροποποιήσεις, μαζί με τις οποίες θα μπορούσαν να γίνουν και αυτές για το νέο όνομα της χώρας και τα υπόλοιπα στοιχεία αλυτρωτισμού. Αυτό, σύμφωνα με εκτιμήσεις, με τις καλύτερες προϋποθέσεις δεν πρόκειται να γίνει πριν το 2025. Θα τους δεχθούμε λοιπόν από τώρα στο ΝΑΤΟ, θα συνάψουμε νέα συμφωνία μαζί τους και επί τουλάχιστον 7.5 χρόνια θα συνεχίζουν τη σημερινή συνταγματική τους ονομασία και τον αλυτρωτισμό;

Άνθρακες ο θησαυρός
10. Μια και μιλάμε για erga omnes, δηλαδή και διεθνώς, πως οι ξένοι θα διακρίνουν την «Άνω Μακεδονία» (δηλαδή Κράτος) από την Μακεδονία (δηλαδή Περιφέρεια) της Ελλάδος και πως θα αποσυνδέσουν την Άνω Μακεδονία από την ιστορική Μακεδονία που ανήκει πλήρως ιστορικά και πολιτιστικά στην Ελλάδα; Εφόσον δηλαδή θα υπάρχει σύμπτωση ονομάτων θα λειτουργεί υπέρ των Σκοπίων!
11. Γιατί οι συνεχιζόμενες ομαλά από το 1995 και μέχρι τώρα διμερείς οικονομικές σχέσεις Ελλάδας – Σκοπίων, δεν άμβλυναν ή δεν έλυσαν τα προβλήματα, αλλά τα ενέτειναν, οδηγώντας στην μονοπώληση της «Μακεδονίας – Μακεδόνων»; «Άνθρακες ο θησαυρός» λοιπόν από το οικονομικό επιχείρημα που προσπαθεί να αρθρώσει ο κ. Μέρτζος.
12. Η ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ δεν βοήθησε τις Ελληνοαλβανικές σχέσεις! Τις επιδείνωσε! Γιατί να είναι διαφορετικά με την ΠΓΔΜ; Αυτό τονίζει σε άρθρο του ο Πρέσβης ε.τ. κος Αλέξανδρος Μαλλιάς. Άλλωστε ο Γεν. Γραμματέας του ΝΑΤΟ κος Στόλτενμπεργκ πρόσφατα είπε ότι η Συμμαχία δεν ασχολείται με τις διαφορές μετάξύ Κρατών-Μελών της!
13. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται γεωπολιτική αναβάθμιση, πέρα από αυτή που της προσδίδει πληθωρικά η στρατηγική γεωγραφική της θέση. Τα Σκόπια χρειάζονται δραματικά αναβάθμιση και σταθεροποίηση που μόνον η Ελλάδα μπορεί να τους παράσχει όχι όμως με την αποδοχή ενός ψεύδους και μίας πλαστής εθνικής ταυτότητας. Άλλο πράγμα η καλοπιστία και άλλο η άνευ όρων παράδοση.
Όταν μάλιστα τους λέμε (ο κ. Μέρτζος) «αυτοπροσδιοριστείτε όπως θέλετε, αλλά να υπάρχει διαφορά μεταξύ μας», τότε βεβαίως αυτοί θα αυτοπροσδιοριστούν όπως συνήθισαν, ως Μακεδόνες, και θα βρουν κάποια μορφή διαφοροποίησης (π.χ. Έλληνες Μακεδόνες) για τον δικό μας αυτοπροσδιορισμό στην Ελληνική Μακεδονία. Ο όρος Σλαβομακεδόνες έχει υποστηριχθεί ότι ίσως αποτελεί μία λύση. Πώς όμως θα διασφαλίσουμε ότι το συνθετικό – μακεδόνες δεν θα αφορά εθνική ταυτότητα αλλά γεωγραφική εγκατάσταση μόνον; Όταν μάλιστα μόνον ένα μικρό μέρος του εδάφους των Σκοπίων ανήκει στην γεωγραφική Μακεδονία;
Παράνομη «χρησικτησία» της ελληνικής ιστορίας
14. Η ΠΓΔΜ βασίζεται στη διεθνή στήριξη που διαθέτει (ΗΠΑ, χώρες της ΕΕ, Τουρκία, κ.λπ.) και στις πιέσεις που αυτές ασκούν κατά της Ελλάδας, είτε από υποτίμηση της σοβαρότητας του ζητήματος, είτε από τα δικά τους, στρατηγικά και οικονομικά, συμφέροντα στα Σκόπια. Αλλά επίσης και στα τετελεσμένα που (νομίζουν ότι) δημιούργησαν με τις πολλές διμερείς αναγνωρίσεις τους, δηλαδή όπως συνέβη με τα τετελεσμένα της Κατοχής των Τούρκων στη Κύπρο. Άλλωστε στον Τούρκο νεοσουλτάνο έσπευσε για βοήθεια πρόσφατα ο Σκοπιανός Πρωθυπουργός κ. Ζάεφ! Μήπως πρέπει να αναγνωρίσουμε, με την ίδια λογική, και τα «τετελεσμένα» της Κατοχής στην Κύπρο;
15. Ας μην επιβραβεύσουμε λοιπόν την παράνομη «χρησικτησία» που επιχείρησαν επί της Ελληνικής ιστορίας και του ονόματος της Μακεδονίας, ας μην ενισχύσουμε με αδιανόητες υποχωρήσεις την σαφή εδαφική διεκδίκηση κατά του Ελληνικού Μακεδονικού εδάφους (γης ποτισμένης με αίμα ηρώων) στην οποία βασίζεται η εθνική ιδεολογία των Σκοπίων (που αύριο, υπό νέους συσχετισμούς ίσως, μπορεί να στηρίζεται και από τους Αλβανούς ή και τους Βούλγαρους, όπως ήδη στηρίζεται από τους Τούρκους), ας μην αποκόψουμε τον ένδοξο Μακεδονικό βραχίονα της Ελληνικής ιστορίας μας!
Ας μην εκχωρήσουμε μία πολύτιμη πολιτιστική πτυχή της εθνικής μας αυτοδιάθεσης, που υπάρχει κατοχυρωμένη για περισσότερα από 2.500 χρόνια επειδή οι Σκοπιανοί (αν και Σλάβοι) την διεκδικούν και την σφετερίζονται παράνομα τα τελευταία 27 ή έστω και 73 χρόνια! Ας μην ξεχνάμε και την ομολογία του Προέδρου Γκλιγκόροφ των Σκοπίων για την ανυπαρξία σχέσης των Σκοπιανών-Σλάβων με την προ του 6ου μ.Χ. αιώνος, Μακεδονική Ιστορία!
Τέλος, να υπογραμμίσω ότι η επιδειχθείσα, ιδίως μετά το 1995 αφερεγγυότητα και αναξιοπιστία των Σκοπίων, απαιτεί για οποιαδήποτε Συμφωνία (ιδίως αν γίνει το τραγικό λάθος να εκχωρηθεί ως σύνθετο το ιερό ελληνικό όνομα της Μακεδονίας), σοβαρότατες διεθνείς εγγυήσεις, μηχανισμούς εποπτείας και επαλήθευσης της εφαρμογής των συμφωνηθέντων και κυρίως κυρώσεις για ενδεχόμενες παραβιάσεις των υποχρεώσεών τους. Ας είμαστε όμως προμηθείς παρά επιμηθείς!
Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, στο Δ.Σ. της οποίας είχα την τιμή να εκλεγώ πρόσφατα ως μέλος, έπραξε το καθήκον της αυτή την κρίσιμη περίοδο, κι έτσι στις 16.01.2018 με ομόφωνο Ψήφισμα του Διοικητικού Συμβουλίου της, ζήτησε να μην εκχωρηθεί υπό οποιαδήποτε μορφή το ελληνικό όνομα της Μακεδονίας! Αυτή η θέση εκφράζει και καθοδηγεί, είμαι βέβαιος, τους χιλίους και πλέον εταίρους της και σήμερα.






Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Μακρυγιάννης ὡς σημερινὸ πρότυπο

περασπιστς το Γένους, Μακρυγιάννης ς σημεριν πρότυπο
Γράφει Γεώργιος Κ. ξαρχος



ν ποτ τοτος δύσμοιρος τόπος ναδείξει πέντε-δέκα νεοέλληνες, σίγουρα Μακρυγιάννης θ καταταχθε νάμεσά τους. ρουμελιώτης στρατηγς ποτελε τν νσάρκωση το ρωμηο σ τοτον τν τόπο. Πρόκειται γι μία π τς γνότερες κα ρωικότερες μορφς πο συνετέλεσαν στ «θαμα» το ΄21, προσωπικότητα νιδιοτελ, λληνορθόδοξη, μ κδηλη τν λαικ ελάβεια. λα ατ δν θ μς ταν γνωστά, ν γενναος στρατηγς δν συνέγραφε τ κπληκτικ κείμενο τν πομνημονευμάτων του. Σ ατ τ ργο Μακρυγιαννης σημειώνει ναμνήσεις κα κρίσεις π τ χρόνια τς πανάστασης ως τ τος 1851. Τ ργο ατ γωνιστς τ φύλαγε σ χειρόγραφες σημειώσεις στν κπο το σπιτιο του.
Γ. Βλαχογιάννης τ 1904 ξέδωσε, φο βεβαίως πρτα μετέγραψε τ ργο το Στρατηγοστόσο τ ργο ατ θ μενε περαιτέρω στν φάνεια ν Γ. Σεφερης τ 1943 δν διέγειρε μέσα π ρθρα κα ργασίες του τ νδιαφέρον χι μόνο μεγάλου κύκλου διαννοουμένων λλ κα το ερυτέρου κοινο γι τν Μακρυγιαννη. νομπελίστας μας ποιητς γράφει: «τ Α κα τ Ω στν ζω μου εναι Μακρυγιάννης…». Σεφέρης λοιπόν, τολμ....
ν
ταυτίσει τν Στρατηγ μ τος ρχαίους λληνες συγγραφες, κα θεωρε πς τ πομνημονεύματα εναι μαζ μ τν Παπαδιαμάντη τ μεγαλύτερο κατόρθωμα το πεζο λόγου στν νέα λληνική. Κ Ζουράρις ποστηρίζει «…ἐὰν τ γραπτό του εχε γραφ σ μία ποχ πού λληνικ γλσσα κα λληνικ γραμματεία θ εχαν τν δια καθολικότητα οκουμενικότητα μ τν ποχ τς κλασσικς λλάδας, τότε Μακρυγιάννης θ βάραινε τ διο –π τν ποψη τς πιστημονικς γκυρότητας κα τς διαμορφώσεως τν σχημάτων τς πολιτικης– μ τν παγκόσμιο Θουκυδιδη1.»

Τ
1983 να λλο χειρόγραφο τετράδιο βλέπει τ φς τς δημοσιότητας. Στ «ράματα κα Θαύματα» Μακρυγιάννης περιγράφει προσωπικ βιώματα κα γιοπνευματικές μπειρίες μέσα π τν καθημερινότητα. Τ δεύτερο ατ «πόνημα» το Στρατηγο καταδεικνύει περίτρανα πς διος ταν φορέας τς Κολλυβαδικς σκητικς ρθοδόξου Παραδόσεως (μαζ μ τν Παπουλάκο κα τν Κοσμ Φλαμιάτο) κα ξιος συνεχιστς το γίου Νικοδήμου, το γίου Μακαρίου Νοταρ, το Κωνσταντίνου Οκονόμου το ξ Οκονόμων κ.λ.

Μακρυγιαννης γεννήθηκε πάμπτωχος κα πέζησε στ 4 του χρόνια καθαρς π θαμα. ταν «πρεπε» μετ π «νουθεσίες» συγχωριανν της μάνα του ν τν φήσει μς στ δάσος γι ν σωθε δια κα λο τ χωρι ξαιτίας τν κλαμάτων το τετράχρονου Γιαννάκη, ατ προτίμησε ν παραμείνει μ τ παιδί της κι ς πέθαιναν μαζί. Γ ατ θ πε διος ργότερα, « μητέρα μου κα Θες μς σωσε». χι τι μάνα του ταν νώτερη π τν Θεό, λλ πως λένε κα ο Πατέρες τς κκλησίας, πρέπει κάποιος ν χει τν δεκτικότητα τς Χάριτος, οτως στε ν νεργήσει Θεός, λλις διος εναι «νήμπορος» πειδ σέβεται τν λευθερία μας. Ατ φράση το Μακρυγιάννη δείχνει κα τν πρακτικ κα βιωματικ  θεολογία πο κάτειχε στρατηγός. 

μάνα του λοιπόν, ταν τ πηγαο πρότυπο το Μακρυγιάννη. Το νστάλλαξε τν Πίστη κα τν Προσευχ στν Ζωή του. Ατ τν καλ «συνήθεια» τς προσευχς κληρονόμησε βεβαίως π τν μάννα του. Εναι γνωστς ο συμφωνίες του μ τν ηγιάννη. Δεκατεσσάρων χρόνων παιδ βρέθηκε στ βουν σ να πανήγυρι κλέφτικο. Πάνω στ πανήγυρι πρε τ ρματα το φεντικο του κα τ φόρεσε. ταν ατς τν εδε ν φορ τ σύνεργα τς λευθερίας τν «σπασε» στ ξύλο, πειδ τ «μαγάρισε». Μακρυγιάννης ρχισε ν κλαίει μ λυγμούς, χι πειδ δν ντεξε τ ξύλο, λλ πειδ τν θεώρησε νάξιο ν φορ ρματα. Τρέχοντας τότε στ εκόνισμα το ηγιάννη το λέει, εδες τί παθα. ν μ βοηθήσεις κα πάρω δικά μου ρματα, θ σο φέρω να μεγάλο καντήλι ν φωτίζει. τσι κα γινε.

Σ
λικία 17 τν ταν νας κατομυριοχος πωλητς σιτηρν. π ατ μόνο μπορομε ν ντιληφθομε τ κοφτερ μυαλό του, πο ν κα τίμιος κανε τόσο μεγάλη περιουσία. Καθ' λη τν διάρκεια τς παναστάσεως «διηύθυνε» τ δικό του σκέρι π ρουμελιτες, πο χρηματοδοτοσε μόνος του! Μακρυγιάννης δν μποροσε καμμία στιγμ ν μείνει εργος, κόμη κα μς στν φωτι το πολέμου! ταν ερισκε εκαιρία φηνε γι λίγο τ γιαταγάνι καί… πήγαινε γι μεροκάματο! Κάπως τσι λοιπν μαθε κα γράμματα. Διηγεται διος: « σταθμός μου εναι δ ες ργός. Κάθομαι κα γρικιμαι μ τν Κυβέρνηση κα παντο ες τς παρχίες μ' ρχς κι ξιωματικος κα ποτε κάνει χρεία, φέρνω κα γύρα σ λα τ μέρη ατ δι τν γενικ συχία ξακολουθ τ χρέη μου καθήμενος τν περισσότερον καιρν δ.

Κα
γι ν μν τρέχω ες τος καφενέδες κα σ λα τοιοτα κα δν τ συνηθ –(ξερα λίγον γράψιμο, τι δν εχα πάγει ες δάσκαλο π τ ατία που θ ξηγηθ, μν χοντας τος τρόπους) περικαλοσα τν να φίλον κα τν λλον κα μ' μαθαν κάτι περισσότερο δ ες ργος, πού κάθομαι νεργος. φο λοιπν καταγίνηκα να δύο μνες ν μάθω τοτα τ γράμματα πού βλέπετε, φαντάστηκα ν γράψω τν βίον μου… δν πρεπε ν μπω ες ατν τ ργον νας γράμματος…» Στρατηγς μαθε γράμματα μέσα σ δύο μνες! Τόσο ξυδερκς νος ταν. Τ ξιοσημείωτο μως εναι πς δν σύχναζε στν «λεύθερο» χρόνο του στος καφενέδες, λλα θελε να κάνει κάτι πι δημιουργικό, ν μάθη γράμματα! λήθεια πόσο διαφέρει μπαρμπαΓιάννης π μς τος νεοέλληνες…

να λλο χαρακτηριστικ πο διακατεχε τν Μακρυγιάννη ταν κα ατοθυσία του, πο συνοδευόμενη μ τν λεβεντι του κανε «θαύματα». Βρισκόμαστε στν πι κρίσιμη καμπ το γώνα. Τ Μεσολογγι χει πέσει, μπραμ σπέρνει τν τρόμο κα τν πόνο στν Μωρι. ν μπραημ (τν ποο ποβοηθοσαν Γάλλοι ξιωματικο μαζ μ τ πυροβολικ τους) κατελάμβανε τ Ναύπλιο γώνας θ θεωρετο λξας. Τότε Μακρυγιάννης παίρνει τν πόφαση ν τν ντιμετωπίση μ 350 παλληκάρια στος Μύλους. Λίγο πρν τν μάχη εχε μία συνομιλία μ τν Γάλλο ναύαρχο Δεριγνύ. «κε πούφτιαχνα τς θεσες ες τος Μύλους ρθε Ντερνς ν μ δ. Μο λέγει: Τί κανες ατο; Ατς ο θέσες εναι δύνατες. Τί πόλεμο θ κάνετε μ τν Μπραΐμη ατο

Το
λέγω: εναι δύνατες ο θέσεις κα μες, μως εναι δυνατς Θες που μς προστατεύει, κα θ δειξωμεν τν τύχη μς σ' ατς τς θέσες τς δύνατες. Κι ν εμαστε λίγοι ες τ πλθος το Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ' ναν τρόπον, τι τύχη μς χει τος λληνες πάντοτε λίγους. τι ρχ κα τέλος, παλαιόθεν κα ς τώρα λα τ θερι πολεμον ν μς φνε κα δν μπορονε, τρνε πό μς κα μένει κα μαγιά. Κα λίγοι ποφασίζουν ν πεθάνουν, κα ταν κάνουν ατείνη τν πόφασιν, λίγες φορς χάνουν κα πολλς κερδαίνουν. θέση πού εμαστε σήμερα δ εναι τοιούτη κα θ δομεν τν τύχη μας ο δύνατοι μ τος δυνατούς.’Τρ μπιεν’ μο λέγει κί ναχώρησε ναύαρχος». Μακρυγιάννης σν λλος Δαυδ νικ τν Γολιάθ. Πίστη του στν Θε τν κανε ν μεγαλουργήσει. Παρολίγον μως ν χάσει τ χέρι του, τ ποο χτυπήθηκε σοβαρά. λλο να παράσημο γι τν γενναο Στρατηγ. «χω δύο πληγς ες τν κεφαλήν, λλην ες τν λαιμόν, λλην ες τν χείρα, τις δν χει κόκκαλα, λλην ες τν πόδα κα λλην ες τν γαστέρα κα εμαι ζωσμένος μ τ σιδερ κα φυλάττω τ ντερα ντς ατς… ατς τς πληγς τς λαβα δι τν πατρίδα κα ταν λλάζη καιρός, ο δριμύτατοι πόνοι μ κάνουν παράφρονα…».

μως Μακρυγιάννης στν γώνα δν πρξε μόνο γενναος πολεμιστς μ κα σώφρων κα τίμιος συνάνθρωπος. Εναι γνωστς πλέον urbi et orbi ο μηχανορραφίες πολλν πολιτικν ναντι τν στρατιωτικν. ν κα Μακρυγιάννης τάχθηκε μ τν πλευρ τν πρώτων, στόσο δν παραλείπει ν ντιμάχεται κάθε τους τιμία κα διοτέλεια. Στν «δελεαστικ» πρόταση το Κωλέττη πρς τν Γκορα ν σκοτώσει τν καπετάνιο του, τν δυσσέα νδροτσο, μ ντάλλαγμα χρήματα κα τν ρχηγία τς Λειβαδις Γκορας τ σκέφτεται. 

Μακρυγιαννης τότε λέει στν Γκορα: «τώρα βάνουν σένα ν σκοτώσης τν Δυσσέα, αριο θ βάνουν μένα ν σκοτώνω σένα. Κα ν τ καρτερς! Κι τζι θ μς φαν λους.» Μακρυγιάννης πεισε μία-δύο φορς τν Γκορα ν μν προχωρήση στ γκλημα, τελικ μως τελευταος κάμφθηκε π τν Κυβέρνηση. Τότε Μακρυγιάννης ν βρισκόταν μαζί του μς στν κρόπολη πο πολιορκετο το λέει νάμεσα στ πολλ: «Θυμήσου πόσα σο επα ες τν γόργιανη, τι θ μς βάλουν ν σκοτώνωμεν νας τν λλον. Τότε μ κουσες, δν τ κάμες, στερα γινε. Τώρα μως ν γνωρίσης τος φίλους σου κα τος πατενες. Δν πλουταίνει νθρωπος μ χρήματα μοναχά, πλουταίνει κι π τ καλά του ργα.

Δάκρυσαν τ
ματι το καημένου, τν τυπτε συνείδηση το δι τ κάμωμα πού καμεν ες τν Δυσσέα. Μο επε: ν ζήσω κα βγω ξω, δν θέλω ματαξέρει π ατος τος μπερμπάντες. Κα τ χρήματα, μο επε, καταγίνομαι ν φκιάσω τν διαθήκη μου κα θ κάμω σχολεα κι λλ καλ δι τν πατρίδα. Κα θ φήσω λων σς τ μερίδιόν σας. –Να ζήσης ν τ χαρς δελφέ, κα ν κάμης καλ πράγματα δι τν πατρίδα, ν βγάλης ατν τν λεκ π πάνου σου, τι ποος σ χει φίλο λυπται. γω δν θέλω π μέρους μου τίποτα.»

Μακρυγιάννης σκέπτεται, νεργε κα πράττει πάντοτε σν καλς πατριώτης. Πρτα μως προσεύχεται. Εναι γνήσιο τέκνο κα «μαθητς» τν κολλυβάδων πάτερων. ελάβεια κα Πίστη του δν εναι καρπς δεολογήματος, λλ βίωμα κα καθημερινς τρόπος ζως. Τ μυστήρια κα Λατρευτικ ζω τς κκλησίας εναι δύναμη π που ντλον Στρατηγς κα οκογένεια του τεράστια ψυχικ ποθέματα. «τ μεσάνυχτα περνντα στειλα κα πρα τν παπ κα μς ξεμολόγησε κα λειτούργησε κα μεταλάβαμε». Γράφει άλλο στ πομνημονεύματα: «Σήμερα Παρασκευή, γωνίστηκα ρκετς ρες κα μ μαρτωλ δάκρυα, τς λλες μέρες κάνω τέσσερις ρες, αγ κα βράδυ, ες τν προσευχή μου, κα ταν θ φύγω ξω π τ σπίτι μου, κα ταν θ γυρίσω, κα ταν θ ποφάγω».

Στ
δεύτερό του βιβλίο σημειώνει μ παιδικ θωωτητα κα χωρς χνος ταπεινολογιας «Επα, τν Μεγάλη Τετράδη κα τν Μεγάλη Παρασκευή, ν κάμω ατς τς δύο μέρες π τρες χιλιάδες τρακόσες μετάνοιες τ μεριόνυχτον… λλο τίποτας δν χω ν εχαριστήσω (τν Θεόν), μόνον κα μόνον τν μαρτωλή μου προσευχή, αγ κα βράδυ π χίλιες τρακόσες μετάνοιες κα κατ μ τ κομπολόγι, κα ,τι μπορέσω ταν θ πάγω ες τν δουλει μου κα ταν γυρίσω πίσω, ν τν εχαριστήσω μαρτωλς». Τ 1941 Γ. Βλαχογιάννης, ταν δειξε τ «ράματα κα Θάματα» στν Γ. Θεοτοκά, το εχε πε κατ λέξη: «εναι τ ργο νς τρελλο». Κα Λίνος Πολίτης προλογίζοντας τν κδοση ατ σημειώνει: « νοχλητικ γι μς θρησκοληψία το γερασμένου πι Μακρυγιάννη 2». 

Βέβαια κα
Πολίτης κα Θεοτοκς κα Βλαχογιάννης δν μπορον ν κατανοήσουν τν ελάβεια το πιστο λαο τς Τουρκοκρατίας, φο ο διοι σπουδαγμένοι στν Δύση κα ρχόμενοι κατόπιν στν λλάδα (μ λες τς συνέπειες το λλαδισμο, τοι τ ψευτορωμαίϊκο κατ ΠατροΚοσμά) κομίζουν ντιλήψεις κα νοοτροπίες ξένες πρς τν Ρωμηοσύνη. Μόνο σοι χουν μπειρία τς συχαστικς παραδόσεως, πο διασώζεται στς λαϊκς πρακτικές κα στ συναξάρια, μπορον ν κατανοήσουν τν δυναμική τς Πίστεως μέχρι τν 19ο αώνα. 

Παρόμοιες καταστάσεις παλαισμάτων κα
Νοερς Προσευχς συναντομε σ στορίες το γεροντικο παλαιότερα, καθς και στν Γέροντα ωσήφ τν συχαστή, πι πρόσφατα. γερωΠαΐσιος εχε πε γι τν Μακρυγιάννη « Μακρυγιάννης ζοσε πνευματικς καταστάσεις. ν γινόταν καλόγερος, πιστεύω τι π τν Μ. ντώνιο δν θ εχε μεγάλη διαφορά. Τρες χιλιάδες μετάνοιες κανε κα εχε κα τραύματα κα πληγές. νοιγαν ο πληγές του, βγαιναν τ ντερά του, ταν κανε μετάνοιες, κα τ βαζε μέσα. Τρες δικς μου μετάνοιες κάνουν μία δικ του. βρεχε τ πάτωμα μ τ δάκρυά του. μες, ν μασταν στν θέση του, θ πηγαίναμε στ νοσοκομεο ν μς πηρετον. Θ μς κρίνουν ο κοσμικο 3!»

να λλο γνώρισμα πο χαρακτηρίζει τν Μακρυγιάννη εναι κρα τιμιότητα του. Μς διασώζει διος να περιστατικ που πιασε κάποιον προύχοντα τς ποχς ν κλέβει. Στρατηγς τν πιάνει π' ατοφώρω! «"σο ν σ' πολύσω," το επα, θ τρμε μαζί"". γ εχα νάγκη ν τν βαστήσω μαζί μου πέντ'-ξι μέρες, ν μάθω γνώση ατόν, ν μ ματακλέψη ξένα χρήματα, κα ν λάβουν προσοχ κ' ο λλοι. Τ παζάρι ες τν θήνα, που συνάζονται τ χωρι κι' λλος κόσμος κα ψωνίζουν, γίνεται τν Δευτέρα τν κλέφτη τν πιασα τν Τρίτη τν εχα νάγκη ξι μέρες ς τν Δευτέρα. 

Τ
ν πρα, φο λαβα τ χρήματα σωστ κα τ 'δωσα το νθρώπου πού τ 'χασε, κα φάγαμε ψωμ κατ τν συνφωνίαν μας. Το φκειάνω κ' να γκιουλ ς πέντε κάδες κα βάνω πάνου ες τν γκιουλ ατ. ποιος θέλει ν κλέβη, καθς φεντει του ς τηράγη τν διον κι' ς "κλέβη ποιος γαπάη". Το πέρασα ες τν λαιμν τν γκιουλέ, κα τ γράμματα πάνου, τν πγα ες τν μέση τ παζάρι, πού 'ναι καμάρα το παζαριο, τ 'δωσα μόνος μου κατ ξυλις κα καμπόση ρα κρεμασμένος π τ χέρια -τι κενα κλεψαν. Τν κατέβαζα, πηγαίναμε τρώγαμε ψωμί. Τ δειλιν μισ ρα κρεμασμένος κα δέκα ξυλις σο που 'ρθε Δευτέρα. Τελειώσαμε, φάγαμε μαζί, πιαμε ς δελφοί, τ 'δωσα κα τ' γώγι κα τν διωξα. Ες τ' νάπλι τν ντάμωσα κα μ 'κάμε να τραπέζι κα μο συχώρεσε τν μάννα κα τν πατέρα, τι γινε τίμιος νθρωπος κα καζάντησε π τν δουλειά του. Κα τ' ργαστήρια τν θηναίων μέναν νοιχτ τν νύχτα κα κλεψις δν ματάγιναν.». 

ντιμετώπιση το Μακρυγιάννη εναι μπλεος παιδαγωγίας λλ κα γάπης συγχρόνως. Τν δένει στν γορ νώπιον λων, το ρίχνει κατ «ξυλις» γι ν τν ταπείνωσει, μως τ βράδυ σν γαθς πατέρας τν κατεβάζει κα το κάνει τ τραπέζι! Μετ π χρόνια τν νταμώνει τυχαία στ Ναύπλιο κα προύχοντας τν εγνωμονε μ λη του τν καρδι. δ «καταργονται» λες ο πιες σύγχρονες παιδαγωγικς μέθοδοι πο φοβονται, μήπως τυχν πάθουν ψυχολογικ τ παιδιά μας! μως παιδαγωγική το Μακρυγιάννη κρίνεται ν τέλει κρως πιτυχής, φο διακρίνεται π τν γάπη, στοιχεο πο λείπει π τν σύγχρονη ρθολογούμενη ποχή μας.

Μακρυγιάννης εναι συνεχιστς τς Παράδοσης το Γένους μας. Θεωρε φραγκικς ρρώστιες ατ πο συμβαίνουν στν λλάδα. Πονάει γι τν κατάσταση πο πάρχει. Θεωρε πς μετ τν «νεξαρτησία» της π τος Τούρκους, χει γίνει ποχείριο τν Ερωπαίων, κα δ τς γγλικς πολιτικς, μέσω βεβαίως τν Βαυαρν. Κάποια στιγμ ξεσπ κα λέει: «κάλλιο ν καθόμαστε μ κενον τν Βασιλέα (Σουλτάνο) πού χαμεν – κα εχαμεν κα τν τιμήν μας κα βαστούσαμεν κα τν θρησκεία μας, κα χι τοιούτως πού καταντήσαμεν». Μακρυγιάννης τ λέει ατ χι πειδ εναι φιλότουρκος λλ πειδ βλέπει τ μικρόβια πο ρχονται π τν Ερώπη ν βρίσκουν γαθ γ στος νεοέλληνες.

«…Τ
'θνος φανίστη λως-διόλου κα θρησκεία -κκλησία ες τν πρωτεύουσα δν εναι κα μς γελνε λος κόσμος. Ο φατρίες σας, τ 'να τ μέρος κα τ' λλο, θέλετε θέατρο τ φκειάσετε κι' ατ δι μς μάθη τν παραλυσία. Κα δ' ατ "παίρνουν δύο δέλφια δύο δελφές. ',τι το λς -" θρησκεία δν εναι τίποτας!" Κα τ παιδι πού τ στέλνουν ν φωτιστον γράμματα κι' ρετή, π-μέσα τ κράτος κι' πόξω, φωτίζονται τν τραγουδικ κα θική του θεάτρου κα πουλονε τ βιβλία τος ο μαθητα ν πνε ν' κούσουνε τν Ρίτα-Βάσσω τν τραγουδίστρια το θεάτρου τι παλαβώσανε ο γέροντες χι τ παιδάκια ν μν πουλήσουνε τ βιβλία τους. Τν γέρο Λόντο, πού δν χει οτε να δόντι, τν παλάβωσε Ρίτα-Βάσσω το θεάτρου κα τν φάνισε τόσα τάλλαρα δίνοντας κι' λλα πισκέσια.»

Στ
θέμα τς Πίστης μας Μακρυγιαννης θ ποδειχθε κα θ ναδειχθ συγχρόνως μέγας πολογητς τς ρθόδοξου Παραδόσεως. ρχόμενη ντιβασιλεία στν λλάδα, να π τ πρτα μελήματα της εναι ν κπροτεσταντίσει τος «δεισιδαίμονες» Ρωμηούς! ς Θυμηθομε τ λόγια το Γάλλου περιηγητ Μαλρμπ πρς τν Μακρυγιάννη: «...΄να θ σς βλάψη σας, τ κεφάλαιον τς θρησκείας, πού εναι ατείνη δέα σ' σς πολ τυπωμένη».

γγλία στέλνει μισσιοναρίους εραποστόλους. Ο «κοραϊκοί» συνεργάζονται εχαρίστως μαζί τους. γγλος Korck διορίζεται διευθυντς το λληνικο Διδασκαλείου. μισσιονάριος Leeves συνεργάζεται μ τν Φαρμακιδη κα Νεόφυτος Βάμβας μεταφράζει τν γία Γραφή, ποία πιβάλλεται παραποιημένη στν Λατρεία κα τν κπαίδευση. Τ γκλημα μως ες βάρος τς ρθόδοξης πατρίδας ταν διάλυση 412 πανδρωμένων μοναστηριν κα βίαιη ποσχηματίση μοναζουσν! Ο Βαυαρο εχαν καταλάβει πο πρεπε ν χτυπήσουν. Στν  καρδι το γένους, στ μοναστήρια. Ατ πρεπε ν χτυπήσουν στν ρίζα τους. 

Α
τ τν στάση τν Μοναστηριν στν γώνα μολογε κα προσδιορίζει Μακρυγιάννης: "Τ' για τ μοναστήρια, πού 'τρωγαν ψωμ o δυστυχισμένοι [...] π τος κόπους τν Πατέρων, τν Καλογήρων. Δν ταν καπιτσίνοι δυτικοί, ταν πηρέτες τν Μοναστηριν τς ρθοδοξίας. Δν ταν τεμπέληδες· δούλευαν κα προσκυνοσαν (=λάτρευαν). Κα ες τν γώνα τς πατρίδος σ' ατ τ μοναστήρια γινόταν τ μυστικοσυμβούλια, συναζόταν τ λίγα ναγκαα του πολέμου, κα ες τν πόλεμον θυσίαζαν κα σκοτωνόταν ατενοι, ο 'περέτες τν μοναστηριν κα τν κκλησιν. Τριάντα εναι μόνον μ μένα σκοτωμένοι ξω ες τος πολέμους κα ες τ Κάστρο, τ Νιόκαστρο κα ες τν θήνα". 

φράση "δν ταν καπιτσίνοι δυτικο" γι μς σημαίνει: δν εχαν καμι σχέση μ τ δυτικ-μοναχικ τάγματα, πο βρίσκονταν στν ξουσία το Πάπα. ταν στν πηρεσία το Γένους, στ ποο κα νκαν. Εναι πολ εκολο λοιπν ν καταλάβει κανες γιατί καταδικάστηκε ργότερα Μακρυγιάννης (πως λλωστε κυνηγήθηκαν τόσο ντονα κα ο Φλαμιτος κα Παπουλκος). ταν νας ντιδραστικς Ρωμης μ κοφτερ μυαλό. Μπορε βέβαια ν το δόθη χάρη, λλ πέθανε στ τέλος πάμπτωχος, ν κα εχε δώσει στν πατρίδα δώδεκα παιδιά! Ο τότε κυβερνήσεις κάλλιστα μπορε ν παραλληλιστον μ τς σημερινς σον φορ τν ραγιαδοσύνη τους (βλ. φορολόγηση παιδιν!).

ντούτοις, δν φτανε σύμφωνα μ τν Μακρυγιάννη ξολοκλήρου ο Δυτικοί. Ατο τν δουλει τους κάνουν, πλς βρίσκουν κάθε φορ καλοθελητς πο τος «διακονον». «στε ποιος δν εναι ες τν σημαία το Μαυροκορδάτου φατριαστς κι γγλιστής, Κωλέττη κα Γαλλιστής, Μεταξ κα Ρουσιστς κα εναι λληνας δι τν πατρίδα του κα θρησκεία του, ατ παθαίνει».

σοφς Στρατηγς που βρεθε χτυπ κάθε δυτικ νεωτερισμό, ετε ατς βάλλει κατ τς Πίστεως ετε κατ τς Παραδόσεως. Χαρακτηριστικ εναι τ ξς περιστατικό. «Το Γιαννιο το Θεολόγου τ βράδυ» μετ τν πελευθέρωση «ταν κάτι λογιώτατοι ες τ σπίτι μου, μισομαθες κα θρησκοι…». κε λοιπόν, στ σπίτι του ρθε σ σύγκρουση μ τν Σοφιανόπουλο γι τν ειπαρθενία τς Θεοτόκου. Σοφιανόπουλος σπουδαγμένος στν Δύση, κα σαφς πηρεασμένος π τν θεο Διαφωτισμ μφισβητοσε ντονα κα μ παρση (εχε σπουδάσει φιλοσοφία στν Ερώπη) τν Μέγα Βασίλειο. Τότε Μακρυγιάννης το λέει: «Ες τ σχολεο πο πάτε, θεολογία σπουδάζετε κα φιλοσοφία τ να;» Λέγει:«Φιλοσοφίαν μόνον» [.….] το λέω: «σ δν μπορες ν τ γνωρίζεις, τι εσαι κουτσός.

Α
τς γιος Βασίλειος κα ο λλοι Πατέρες τς κκλησίας, τ γνωρίζουν, τι εχαν πρτα ρετή, θική, κα σπουδαξαν κα τν θεολογία πρτα κα τν φιλοσοφία κα γνώρισαν μ τν ντέλειαν τ να κα τ λλο κα γιναν κα καλο χριστιανο ρθόδοξοι θεολόγοι κα καλο φιλόσοφοι, κα τότε λαβαν κα τν Φώτιση το Θεο κα τν ελογίαν του...». Σοφιανόπουλος ρθολογιστς ν, δν δειχνε ν πείθεται. Θυμωμένος Μακρυγιάννης τν σηκώνει μ τ στανι κα το λέει ν βάλει τ ατί του στν κλειδαρότρυπα. διος φύσηξε μ δύναμη μέσα κα το λέει: «βγα ν μς επες τί σου επα. βγκε. Λέγει: νας γέρας μο γιόμωσε τ ατί μου. Το λέγω:κα ατ τς Θείας πρόνοιας μ τν Θεοτόκο γέρας εναι, επε κα γινε, δν εναι θρώπινον ργο, κα δι τοτο γεννήθη κα μεινε παρθένος….κα τος επα ες τ ξς ν πάψουν π ατ κα δν θέλω τέτοιες μιλίες μπερμπάντικες κα καϊριστές».

Στρατηγς καταλαβαίνει πς χθρς σ κείνη τν περίοδο ταν ο πεφωτισμένοι τς Δύσεως (Κοραής, Φαρμακίδης, Καΐρης κ.λ) κα ο ντορθόδοξες δοξασίες τους. «Ες τ 1839 μάθαμεν κι' περίφημος δάσκαλος Καγίρης δν πιστεύει τν γίαν Τριάδα κι' λλα τέτοια». πως λέει παπαΓιώργης Μεταλληνος  φωτισμένη πάντηση το Μακρυγιάννη θυμίζει τ θαμα τς κεράμου μ τν γιο Σπυρίδωνα, κα τν ελογία πο δωσε γιος Δημήτριος στν Νέστορα ν ντιμετωπίσει τν Λυαο. Θεολογία κάνει γιος Νέστορας. Θεολογία του ταν τ σπαθ κείνη τν στιγμή. Θεολογία κάνει κα Μακρυγιάννης. Μέσα σ ατ τ κλίμα κινεται Στρατηγός.

ξιος μνείας σον φορ κα τ στεο το πράγματος εναι κα τ ξς περιστατικ. Εχε προσκληθε διος τν μερα τν Χριστουγέννων π τν γνωστ θηναο πρόξενο τς Ρωσσίας4. Φθάνοντας στ σπίτι το Παπαρηγοπούλου μαζ μ τν φίλο του κα συναγώνιστη του Κτσο Λιδωρικιώτη, στρατηγς μ κπλήξη εδε να δίμετρο λατο στ σαλόνι το προξένου, κούνησε τ κεφάλι του κα το επε: «ραο εναι κρ Γιάννη. Κα το χρόνου ν εμαστε καλά. λλ τ δένδρα μου γω δν τ' φήνω ν φυτρώνουν μέσα στν κάμαρά μου!... Μόνο τ' ρματά μου φυτρώνουν κε!...»5 π τότε τ Δένδρο πεκτάθηκε στς λίγες ριστοκρατικς οκογένειες τν θηνν. Μακρυγιάννης ξανίστατο ταν νοθευόταν Παράδοση μας. Πίστευε πς χουμε μεγάλη εθύνη ς λληνες στν διαφύλαξή της κα παράδοσή της στος νεωτέρους.

μίμηση πο χουμε κρίτως κα διακρίτως ς νεοέλληνες, μς κάνει ν πιθηκίζουμε! χουν καλλιεργηθε στν λαό μας σ περβολικ βαθμ συναισθήματα μειονεξίας ναντι τν ερωπαίων. ς πίλογο κα παρακαταθήκη ς χουμε στν νο μας τ λόγια το τίμιου κα πιστο γωνιστ «…σως σες ο μεταγενέστεροι, σν δητε τν ρετή μας, θ εστε ελικρινώτεροι δι τν πατρίδα. Γλυκώτερον πράμα δν εναι λλο π τν πατρίδα κα θρησκεία. ταν δ ατ τν νθρωπον δν τν τύπτη συνείδησή του, λλ τ δουλεύει ς τίμιος κα τ προσκυν, εναι πλέον ετυχς κα πλέον πλούσιος».

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1.       «Ν
τν χέσω τέτοια λευτεριά, πο θ κάμω γ σένα πασιά!» ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ
2.       «
ράματα κα Θάματα», σελ. 114
3.       Πνευματικ
φύπνιση, ΛΟΓΟΙ Β΄ σελ. 206. (ξιοσημείωτη εναι κα πιστολ το Γέροντα γι τν Μακρυγιάννη. «Κείμενα - πιστολές Γέροντος Παϊσίου το γιορείτου»)
4.      
πως γραψε κα καθηγητς λαογραφίας Δ. Λουκάτος μφανίστηκε γι πρώτη φόρα τ 1833 στ Ναυπλιο π θωνος, κα τ Χριστούγεννα το 1843 στν θήνα, στ σπίτι το Ι. Παπαρηγοπούλου, το προξένου τς Ρωσσίας. Δ. Λουκάτου, «Χριστουγεννιάτικα κα τν ορτν»
5.       Καθημεριν
22/12/1996πηγή:   περιοδικό ρ κτώβριος-Δεκέμβριος 2012