Οι συνέπειες της βαυαροκρατίας π Γεώργιος Μεταλληνός

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ Οι συνέπειες της βαυαροκρατίας π Γεώργιος Μεταλληνός

Οι συνέπειες της βαυαροκρατίας από την απελευθέρωση έως σήμερα. Τι ήταν το νεοσύστατο κράτος το κράτος το ελληνικό αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους τούρκους; Τι ήταν στη συνείδηση ο Έλληνας; Τι του είχε απομείνει από όλη την τετρακοσαετή υποδούλωση στους Τούρκους; Ποια ήταν η ταυτότητά του; Ήταν Έλλην, Ρωμιός, Γραικός; Πόσο συνέβαλε η βαυαροκρατία στο στήσιμο του νεοσύστατου κράτους; Ποιες οι συνέπειες από την εφαρμογή πρακτικών προτεσταντικού τύπου σε έναν λαό που αυτό που τον κράτησε δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνον η πίστη του στην Εκκλησία η πίστη του στην Ορθοδοξία; Για όλα αυτά θα συζητήσουμε με τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, ομότιμo καθηγητή της θεολογικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, τον οποίον θα έχουμε κοντά μας τηλεφωνικά. ..................

ΚΥΠΡΟΣ Τον 17χρονο Πανίκο Δημητρίου 17/1/1975 καταπλάκωσε εγκλέζικο τεθωρακισμένο

Ήταν μια χρονιά δύσκολη για όλους. Η μνήμη του πολέμου έντονη. Η μυρωδιά της καταστροφής δεν υποχωρούσε. Γέμισε η πόλη πρόσφυγες. Γέμισε η πόλη πόνο και αγωνία. Πόσοι θα μείνουν στα αντίσκηνα; Πόσοι θα μείνουν σε σπίτια; Τα σχολεία άρχισαν να λειτουργούν σε πρωινά και απογευματινά για χωρέσουν όλοι. Πώς θα τελείωνε εκείνη η σχολική χρονιά κανείς δεν γνώριζε.

Τι να ζητήσει κανείς από τα παιδιά, που είχαν να αφηγηθούν και μια ιστορία για τον πόλεμο; Τι απαιτήσεις να έχει κανείς από παιδιά, πρόσφυγες και μη, που έδιναν με τις οικογένειες τους αγώνα επιβίωσης. Καθημερινά σχεδόν πραγματοποιούνταν διαδηλώσεις. Σημαίες και πανό κρυμμένες στις τάξεις και σε πρώτη ζήτηση. Ήταν 17 Ιανουαρίου 1975. Το κουδούνι κτύπησε στην ώρα του, κανείς όμως δεν μπήκε στην τάξη. Σημαίες, συνθήματα και μαθητικές πορείες κινήθηκαν παράλληλα για να καταλήξουν στην πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου, στο Διοικητήριο(!).

Δεν ήταν η πρώτη διαδήλωση κατά των Βρετανών. Το Λονδίνο είχε αποφασίσει να στήσει μια αερογέφυρα για να μεταφερθούν οι Τουρκοκύπριοι που έμεναν στις ελεύθερες περιοχές στην Τουρκία. Και από εκεί θα αναλάμβανε η Τουρκία να τους μεταφέρει στα κατεχόμενα. Συνταγή διχοτόμησης, για μια ακόμη φορά.

Η συγκέντρωση και εκείνη την ημέρα μαζική. Μαχητική όπως και τις προηγούμενες ημέρες. Ένας μαθητής, μάλλον τελειόφοιτος, είχε ανέβει ψηλά σε ένα περιτοίχισμα, μπροστά από το κτίριο του Διοικητηρίου κρατώντας τηλεβόα. Έδινε «γραμμή» για τα συνθήματα. Κάποια στιγμή έδωσε το γενικό σύνθημα: «Όλοι στις βάσεις». Το πώς βρέθηκαν λεωφορεία, φορτηγά για τη μεταφορά κανείς δεν το έψαξε. Όλα έγιναν γρήγορα.

«Ο λαός απαιτεί το Ακρωτήρι να καεί», «έξω οι Εγγλέζοι από την Κύπρο». Ανεβαίνουμε σε ένα ημιφορτηγό και πομπή όλοι κατευθυνθήκαμε στο Ακρωτήρι. Ακροβολισμένοι Εγγλέζοι στρατιώτες πάνοπλοι, με αντιδιαδηλωτικές στολές ήταν από ώρα έτοιμοι. Από τη μια ο στρατός της αυτού Μεγαλειότητας, που πάντα μεγαλουργούσε για να δημιουργεί προβλήματα στην Κύπρο και στην αντίπερα όχθη οι μαθητές, οπλισμένοι με πέτρες και ξύλα. Ο πόλεμος άρχισε… Οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν δακρυγόνα και μάνικες με νερό σε μια προσπάθεια να απωθήσουν τους μαθητές.

«Τον κτύπησαν, τον κτύπησαν»

Οι Εγγλέζοι βάζουν μπροστά και τεθωρακισμένα. Οι περισσότεροι για πρώτη φορά έβλεπαν τεθωρακισμένα από κοντά. Μέσα στη "Βαβυλωνία" του πετροπόλεμου, των συνθημάτων ακούστηκε μια κραυγή, που «σκέπασε» τα πάντα. Μερικών δευτερολέπτων σιωπή. «Τον κτύπησαν, τον κτύπησαν». Ποιον; Ποιος; Πώς; Τεθωρακισμένο κτύπησε έναν μαθητή. Τον 17χρονο μαθητή Πανίκο Δημητρίου από την Αμμόχωστο. Ήταν μαθητής του Λανιτείου. Το τεθωρακισμένο δεν άφησε περιθώρια διαφυγής, τον κτύπησε μια, ίσως και δυο φορές. Τον είχε καταπλακώσει ο μπροστινός τροχός του οχήματος.

Πρώτα ο φόβος και μετά ο θυμός. Το πρώτο ξέσπασμα, κτυπούσαν με τα χέρια το τεθωρακισμένο που σκότωσε τον Πανίκο. Κάποιοι ανέβηκαν και στο όχημα. Μετά ο γενικευμένος… πόλεμος, βροχή πέτρες και ξύλα. Είχε θολώσει ο νους, είχαν γεμίσει τα μάτια από θυμό.

Ο Πανίκος Δημητρίου, ετών 17, είχε προ μηνών με την οικογένεια του έλθει στη Λεμεσό, πρόσφυγες από τον Άγιο Μέμνωνα Αμμοχώστου. Στις 17 Ιανουαρίου έπεσε νεκρός στις αγγλικές βάσεις Ακρωτηρίου, διαδηλώνοντας κατά των Βρετανών, των Τούρκων, όσων των εμπόδιζαν να επιστρέψει στο σπίτι του, στον Άγιο Μέμνωνα. Σαράντα πέντε χρόνια μετά. Τόσο μακρινές χρονικά οι θύμησες, αλλά και έντονες. Τόσο διαφορετικές σήμερα οι προτεραιότητες…

Πηγή 

Ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐν Ἰωαννίνοις ἀθλήσας (17 Ἰανουαρίου)

Οἱ χιλιάδες Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὴν ἡρωική τους μαρτυρία στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, εἶναι ἰσάξιοι μὲ τοὺς Μάρτυρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὀ άγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων.

Γεννήθηκε στὸ χωριό Τσουρχλί τῶν Γρεβενῶν, σημερινὸ «Ἅγιος Γεώργιος» στὰ 1808. Οἱ γονεῖς του, Κωνσταντίνος καί Βασιλική, ἁπλοϊκοὶ καὶ φτωχοὶ γεωργοί, εἶχαν πίστη στὸ Θεὸ καὶ βίωναν τὴν Ὀρθοδοξία. Μεγάλωσαν καὶ ἀνάθρεψαν τὸ παιδί τους μὲ εὐσέβεια καὶ προσήλωση στὴν σώζουσα πίστη τῆς Ὀρθοδοξίας.

Σὲ ἡλικία 18 ἐτῶν ἔχασε τοὺς ἀγαπημένους του γονεῖς καί, γιὰ νὰ ζήσει, κατέβηκε στὰ Ἰωάννινα νὰ ἐργαστεῖ. Προσλήφτηκε ὡς ἱπποκόμος σὲ κάποιον Χατζή Ἀβδουλά, ἀξιωματικὸ τοῦ Εμὶν Πασά, ἐργαζόμενος γιά περίπου ὀκτὼ χρόνια, δείχνοντας ἀσυνήθιστη τιμιότητα, εὐγένεια καὶ ἀφοσίωση, ὥστε νὰ τὸν ἐκτιμήσουν οἱ τοῦρκοι καὶ νὰ τὸν θεωροῦν «δικό» τους. Μάλιστα τὸν ἀποκαλούσαν «Χασᾶν Ἀγά», ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἐξισλαμίζονταν.

Στά 1836 ὁ Γεώργιος ἀρραβωνιάστηκε μὲ μία εὐσεβῆ Γιαννιώτισσα νέα, την Ελένη. Τότε ἕνας ραδιοῦργος χότζας τῆς περιοχῆς θύμωσε, διότι εἶδε τὸν Γεώργιο νὰ μὴν προτιμᾶ καὶ νὰ καταφρονεῖ τὴν θρησκεία του καὶ ἔτρεξε ἀμέσως στὶς ἀρχὲς καὶ τὸν συκοφάντησε, ὅτι δῆθεν εἶχε....

ἀσπασθεῖ τὸ Ἰσλὰμ καὶ κατόπιν ἐπέστρεψε στὴν χριστιανικὴ πίστη. Ἂς σημειωθεῖ, πὼς γιὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κορανίου, αὐτὸ ἦταν ἀσυγχώρητο ἁμάρτημα καὶ πώς, ἂν δὲν μεταστρέφονταν καὶ πάλι στὸ Ἰσλάμ, ἔπρεπε νὰ πεθάνει!

Τὸ ἔσυραν μὲ βία στὰ ἀνακριτικὰ γραφεῖα καὶ ὥσπου νὰ δικασθεῖ, τὸν ἔκλεισαν σὲ σκοτεινὲς καὶ ἀπάνθρωπες φυλακές. Ὁ Γεώργιος ἀπολογήθηκε στὸ δικαστήριο μὲ θάρρος, ὅτι κατάγεται ἀπὸ εὐσεβῆ χριστιανικὴ οἰκογένεια καὶ πὼς οὐδέποτε διανοήθηκε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του στὸ Χριστό. Γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν ἀθωότητά του καὶ ζήτησε νὰ ἐξετασθεῖ ὅτι δὲν εἶχε κάνει περιτομή. Ἡ ἐξέταση τὸν δικαίωσε καὶ ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Ὁ Γεώργιος καὶ ἡ Ἑλένη παντρεύτηκαν τὸν Αὔγουστο ἢ τὸν Ὀκτώβριο τῆς ἴδιας χρονιᾶς.

Τό 1837 προσλήφτηκε στὴ δούλεψη ἑνὸς ἄλλου τούρκου ἀξιωματούχου, τοῦ Μουσελίμη τῶν Φιλιατῶν. Ἀλλὰ τὸ Δεκέμβριο τοῦ ἰδίου ἔτους γύρισε τὰ Ἰωάννινα, διότι γέννησε ἡ σύζυγός του ἕνα χαριτωμένο ἀγόρι καὶ διότι ἤθελε νὰ παραστεῖ στὴ βάπτισή του, ἡ ὁποία ἔγινε στις 12 Ἰανουαρίου. Ὁ ἴδιος χότζας, ὅταν ἔμαθε γιὰ τὴ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ τοῦ Γεωργίου, σκέφτηκε νὰ ἐπανέλθει στὴν συκοφαντία του, ὑποστηρίζοντας, πὼς ὁ Γεώργιος εὐτελίζει τὴν ἰσλαμικὴ πίστη, διότι εἶχε ὄντως γίνει μουσουλμάνος καὶ ἀλλαξοπίστησε γιὰ χάρη τῆς χριστιανῆς Ἑλένης. Μάλιστα θεώρησε ἐπιπρόσθετη προσβολή, τὴ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ του! 

Οἱ τουρκικὲς δικαστικὲς ἀρχὲς ἔδωσαν διαταγὴ νὰ συλληφθεῖ καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴ φυλακὴ καὶ νὰ βασανιστεῖ, ὥσπου νὰ ἀρνηθεῖ τὴν χριστιανική του πίστη καὶ νὰ τουρκέψει. Βασανιστὲς τὸν πίεζαν καὶ τὸν κακοποιοῦσαν νὰ ὑποκύψει, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἔμεινε ἀμετάπειστος. Ὁμολογοῦσε, μὲ ὅση δύναμη εἶχε, τὴν πίστη του στὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. 

Ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαὸς τῶν Ἰωαννίνων, ὅταν ἔμαθαν γιὰ τὴ σύλληψή του, θορυβήθηκαν καὶ ἔκαναν ὅ,τι μποροῦσαν γιὰ νὰ τὸν ἀπελευθερώσουν. Μάταια ἐκλιπαροῦσαν καὶ προσπαθοῦσαν νὰ πείσουν τὶς τουρκικὲς ἀρχὲς ὅτι ὁ Γεώργιος ἦταν ἀθῶος καὶ οὐδέποτε εἶχε ἐκφράσει τὴν παραμικρὴ ἐπιθυμία νὰ γίνει μουσουλμάνος.

Ὁ Μητροπολίτης Ιωαννινων Ἰωακεὶμ ὁ Χίος, ἀποφάσισε νὰ πάει στὸ δικαστήριο, νὰ καταθέσει ὑπὲρ τοῦ Γεωργίου, τὸ ὁποῖο ἔγινε τὴν ἑπόμενη ἡμέρα.

Ὅμως τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὶς μαρτυρίες τοῦ Μητροπολίτη δὲν ἔγιναν δεκτὰ ἀπὸ τοὺς τούρκους δικαστές, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πάρει τὴν ἀπόφασή τους: ἢ νὰ κάμουν τὸ Γεώργιο νὰ ἀλλαξοπιστήσει, ἢ νὰ τὸν σκοτώσουν! Μὲ διάφορες κολακεῖες, προσπαθοῦσαν νὰ τὸν πείσουν, τάζοντάς του ἀξιώματα, τιμὲς καὶ πλούτη. Ἐκεῖνος ὅμως ἔμεινε ἑδραῖος στὴν πίστη του, ὁμολογώντας: «Εἶμαι Χριστιανός!». Κατόπιν ἄρχισαν οἱ ἀπειλές, πὼς ἂν δὲν ἀσπάζονταν τὸ Ἰσλὰμ θὰ τὸν βασάνιζαν φρικτὰ καὶ θὰ τὸν θανάτωναν. Ὅμως ὁ Γεώργιος δὲν ὑπέκυπτε, καὶ φώναζε ὅσο δυνατότερα μποροῦσε: «Εἶμαι Χριστιανός!». 

Ὅταν διαπίστωσαν τὸ μάταιο τῶν προσπαθειῶν τους, παρέδωσαν τὸν Μάρτυρα στοὺς δημίους νὰ τὸν βασανίσουν, ὅσο φρικτότερα μποροῦσαν. Τὸν μαστίγωσαν ἄγρια καὶ ἀνελέητα, γεμίζοντας τὸ σῶμα του μὲ βαθιὲς πληγές, στὶς ὁποῖες ἔριχναν καυτὸ λάδι καὶ κερί. Τοῦ ἔχωσαν στὰ νύχια ἀκίδες ἀπὸ καλάμια. Τὸν πέταξαν στὸ πιὸ ὑγρὸ καὶ σκοτεινὸ μέρος τῆς φυλακῆς, τοποθετώντας μία τεράστια πέτρα στὸ στῆθος του, τὴν ὁποία μόλις σήκωναν εἴκοσι ἄνδρες! Ὁ Γεώργιος, ὑπόμεινε μὲ ἡρωισμὸ καὶ καρτερία τὰ φρικτὰ βασανιστήρια, φωνάζοντας: «Εἶμαι Χριστιανὸς καὶ Χριστιανὸς θέλω νὰ πεθάνω»!

Τό ἐπόμενο Σάββατο τόν ὁδήγησαν στὸν ἀνθύπατο Καχαγιάμπεη, ὁ ὁποῖος, γιὰ τελευταία φορὰ τὸν ρώτησε ἂν θέλει νὰ σώσει τὴ ζωή του, νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ὁ Μάρτυρας ὁμολόγησε καὶ πάλι τὴν ἀπόφασή του νὰ πεθάνει ὡς Χριστιανός. Τήν Κυριακή ὁδηγήθηκε στὸν διοικητή Μουσταφᾶ Πασά, ὁ ὁποῖος ἔβγαλε διαταγή: θάνατος δι’ ἀπαγχονισμοῦ! 

Στίς 17 Ἰανουαρίου, ἡμέρα Δευτέρα, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ αγίου Ἀντωνίου, διάλεξαν οἱ ἀντίχριστοι γιὰ νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Τὸν ἀπαγχόνισαν, στὴν ἀγορὰ τοῦ Χάνδακος, κάτω ἀπὸ τὸ μεγάλο φρούριο, ἐνώπιον μεγάλου πλήθους φωνασκούντων μουσουλμάνων, ἀφήνοντας κρεμασμένο τὸ ἱερὸ λείψανό του τρεῖς μέρες, ὡς τὶς 19 Ἰανουαρίου. Τὸ διάστημα αὐτὸ συνέβηκαν θαυμαστὰ φαινόμενα. Τὸ βράδυ τῆς 17η Ιανουαρίου ἕνα λαμπρὸ φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κατέβηκε καὶ στεφάνωσε τὸν Μάρτυρα. Τὸ φῶς αὐτὸ κατέβαινε κάθε βράδυ, ὅσο ἦταν τὸ τίμιο λείψανο κρεμασμένο. Κατόπιν προύχοντες τῶν Ἰωαννίνων τὸ ἀγόρασαν ἀντὶ 300 γροσιῶν καὶ τὸ παρέδωσαν στὸν Μητροπολίτη Ἰωακείμ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸν Μητροπολίτη Ἄρτης, τὸ ἐνταφίασαν στὴ δυτικὴ πύλη τοῦ μητροπολιτικοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου. Ἀκολούθησαν πάμπολλα θαύματα.

Ἡ ἀνακομιδὴ του ἔγινε στις 25 Ὀκτωβρίου 1971, ὅπου τοποθετήθηκε στὸν ὁμώνυμο ναό, στην πλατεία Πάργης. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στις 17 Ἰανουαρίου καὶ εἶναι ὀ πολιοῦχος ἅγιος τῶν Ἰωαννίνων.